หลังจากตกตะลึง เจิ้งฮุ่ยหลานก็ชี้หน้าเธอพร้อมตวาดเสียงแหลม “กล้าลงมือได้ยังไง? รู้ไหมว่าสามีฉันเป็นใคร?”
ดัชเชสพลันสีหน้าเย็นชา หวังหรูเฉิงเป็นพี่เขยของเธอแท้ ๆ การตบหน้าพี่เขยต่อหน้าธารกำนัลก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าเธอซึ่งเป็นดัชเชสหรอกหรือ?
“ใครก็ได้!” ดัชเชสตวาด ทันใดนั้นบอดี้การ์ดชุดดำสิบกว่าคนก็กรูกันเข้ามาจากในงาน “ลากผู้หญิงไร้มารยาทคนนี้ออกไป!”
จู้เสี่ยวเหวินรู้สึกว่าตัวเองคงทำพลาด ภารกิจที่เธอเคยทำมาล้วนตรงไปตรงมา ไม่เคยมีประสบการณ์รับมือกับพวกผู้ดีตระกูลใหญ่ที่ชอบอ้อมค้อม ตอนนี้เธอไม่ได้กลัวเท่าไร สิ่งเดียวที่กังวลคือถ้าถูกไล่ออกไป ก็จะคุ้มครองซ่งไป๋ซวี่ต่อไม่ได้ และคงโดนหัวหน้าทีมตำหนิอีกแน่
ในจังหวะนั้นเอง ซ่งไป๋ซวี่ก็ยิ้มพลางก้าวออกมายืนขวางหน้าจู้เสี่ยวเหวิน “คุณดัชเชสใช่ไหมครับ? งานเลี้ยงนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงส่วนตัวที่บ้านคุณ เกรงว่าคุณจะไม่มีสิทธิ์ไล่ใครออกตามใจชอบนะครับ”
ดัชเชสเดือดดาล “แล้วคุณเป็นใคร?”
หวังหรูเฉิงบาดเจ็บสาหัส เขาชี้ไปทางซ่งไป๋ซวี่พลางส่งเสียงอู้อี้ น่าเสียดายที่ฟันแทบทั้งปากถูกต่อยจนหลุด จึงพูดอะไรให้เป็นประโยคไม่ได้
ซ่งไป๋ซวี่กล่าวกับหวังหรูเฉิงอย่างมีน้ำใจเป็นอันดับแรก “สภาพแบบนี้ไม่เหมาะจะอยู่ในงานเลี้ยงแล้ว รีบไปโรงพยาบาลเถอะครับ”
จากนั้นจึงตอบคำถามของเจิ้งฮุ่ยซินอย่างไม่ใส่ใจ “ซ่งไป๋ซวี่ เคยได้ยินไหมครับ? งานเลี้ยงนี้ตระกูลซ่งของเราเป็นผู้สนับสนุน พูดให้ถูกก็คือผม ซ่งไป๋ซวี่ เป็นเจ้าภาพของวันนี้ คุณมาไล่คนของผมออกจากงานเลี้ยงของผม ไม่คิดว่ามันน่าขำหรือไง?”