จวินเสวียนเย่กล่าวกับจวินเจ๋อหย่วนว่า “ชีวิตของผมไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่มอบให้ แต่เพราะเราเป็นพ่อลูกกัน ผมจะไม่ทำเรื่องให้ถึงที่สุด ที่ทางใต้ผมมีเกาะอยู่แห่งหนึ่ง บนเกาะมีบ้านพักตากอากาศ ถ้าคุณยินดี ครึ่งชีวิตที่เหลือก็ไปใช้ชีวิตที่นั่น ผมจะจัดการทุกอย่างให้พร้อม รับรองว่าคุณจะมีข้าวปลาอาหารไม่ขาดมือ”
“จวินเสวียนเย่ คุณหมายความว่ายังไง? จะกักขังผมเหรอ? เกาะนั่นตัดขาดจากโลกภายนอก ผมขึ้นไปแล้วจะกลับออกมาได้หรือไง?”
จวินเสวียนเย่กล่าวว่า “ผมไม่ได้บังคับ คุณเลือกไม่ไปก็ได้ แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บัตรทุกใบของคุณจะถูกระงับ และคุณก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าคฤหาสน์ตระกูลจวินอีก ถ้าคิดว่าตัวเองจะอยู่รอดได้ก็เชิญตามสบาย ไม่อย่างนั้นก็ไปใช้ชีวิตบั้นปลายบนเกาะนั่นเถอะ”
“คุณ...คุณ...คุณ...”
จวินเสวียนเย่มองเขาพร้อมยิ้มเย็น “อย่าลืมสิ ตอนนี้คนที่ดูแลตระกูลจวินคือผม!”
ที่เขายังทำถึงขนาดนี้ก็เพราะคำฝากฝังของคุณปู่ในอดีต จวินเสวียนเย่ไม่อยากเห็นพ่ออดตายไปต่อหน้าต่อตา
คนที่เอาแต่เกาะกินคนอื่น เมื่อขาดการเลี้ยงดูจากตระกูลจวิน ไม่นานก็ต้องอดตาย ส่วนพวกผู้หญิงที่เขาเกี้ยวพาราสีและเลี้ยงดูไว้ก็คงทอดทิ้งเขาไปเช่นกัน
“อาตง พาเขาออกไปจากที่นี่”
อาตงเดินออกมาทันที “คุณผู้ชาย เชิญครับ!”
จวินเจ๋อหย่วนตะโกนลั่น “ผมไม่ไป! ไม่ไป!”
แต่เขาไม่มีสิทธิ์เลือกแล้ว บอดี้การ์ดสองคนหิ้วปีกพาตัวเขาออกไป
ก่อนจะไป ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่น จึงตะโกนเสียงดังว่า “ผมไปเกาะก็ได้ แต่ให้ผมพาเสี่ยวฟาง เสี่ยวเยี่ยน เสี่ยวอวี้พวกเธอไปด้วยสิ!”