ขณะนั้น ชายคนหนึ่งในสายโทรศัพท์เอ่ยเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงยินดีปนประหลาดใจว่า “แองเจลา ในที่สุดคุณก็ยังนึกถึงอาจารย์คนนี้! ขอโทษที เมื่อกี้ผมกำลังประชุมอยู่ มือถืออยู่กับผู้ช่วย พอเขารู้ว่าเป็นคุณก็รีบเอามาให้ผมทันที”
หวังซินเยว่เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า “นี่...เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?”
“คุณเป็นคนโทรเอง จะปลอมได้ยังไง?” หลินซิงเหยาพูดพลางแย่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับมา จากนั้นก็สนทนากับอธิการบดีสมิธเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วต่อหน้าทุกคน
“อาจารย์ ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหมคะ? ขอพูดตามตรงนะคะ ตอนนี้ฉันกำลังร่วมงานเลี้ยง มีคนสงสัยเรื่องวุฒิการศึกษาของฉัน ก็เลยอยากรบกวนให้อาจารย์ช่วยยืนยันให้หน่อยค่ะ”
“อะไรนะ? มีคนกล้าสงสัยวุฒิการศึกษาของคุณด้วยหรือ? ได้ ผมจะใช้เกียรติยศที่มหาวิทยาลัยหลวงสั่งสมมาร้อยปีรับรองให้เอง แองเจลา คุณเป็นบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมที่สุดของมหาวิทยาลัยเรา! การได้เป็นอาจารย์ของคุณคือความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตผม!”
“ขอบคุณค่ะอาจารย์!”
หวังซินเยว่ยังคงไม่ค่อยอยากเชื่อ “แต่ทำไมมหาวิทยาลัยหลวงถึงประกาศต่อสาธารณชนว่า ในรอบสิบปีที่ผ่านมา รับนักศึกษาแคว้น Z เพียงคนเดียวล่ะ?”
ซ่งไป๋ซวี่พูดว่า “เรื่องง่าย ๆ แค่นี้มีอะไรให้คิดไม่ตกด้วยหรือ? เหยาเหยาอาจย้ายสัญชาติไปนานแล้วก็ได้ ไม่ได้ยินหรือว่าอาจารย์ของเธอเรียกเธอว่าแองเจลาตลอด?”
ขณะพูด เขาก็คิดในใจว่า ชื่อแองเจลาเพราะจริง ๆ เหยาเหยาก็เป็นเด็กผู้หญิงที่เหมือนนางฟ้าไม่ใช่หรือ?
หลินซิงเหยาไม่ได้ปฏิเสธคำอธิบายของซ่งไป๋ซวี่