ไป๋หลางรายงานหลินซิงเหยาตามตรงว่า “ไม่พบคุณเอ็กซ์ แต่เมื่อครู่มีรถคันหนึ่งตามพวกคุณขึ้นมา”
สีหน้าหลินซิงเหยาตึงเครียดขึ้น “ใคร?”
ไป๋หลางตอบว่า “หลี่รุ่ยรุ่ย แขกที่บ้านซ่งไป๋ซวี่ พวกเรากลัวจะเปิดเผยตัว เลยไม่กล้าออกไปขวาง”
“รู้แล้ว”
เมื่อตัดการสื่อสาร หลินซิงเหยาก็เดินเร็ว ๆ ไปหาซ่งไป๋ซวี่แล้วถาม “ช่วงนี้บ้านคุณมีแขกมาหรือ?”
“เอ๊ะ คุณรู้ได้ยังไง?” ซ่งไป๋ซวี่หันไปถามจู้เสี่ยวเหวิน “เธอบอกเหรอ?”
จู้เสี่ยวเหวินถามหลินซิงเหยา “มีอะไรเหรอ?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงหวานหยดย้อยลากยาวดังมา “คุณชายซ่ง—”
จากนั้นหลี่รุ่ยรุ่ยก็เดินมาจากทางเล็ก ๆ ด้วยสีหน้าดีใจสุดขีด “บังเอิญจังเลยค่ะ คุณชายซ่งก็อยู่ที่นี่ด้วย”
ซ่งไป๋ซวี่เห็นเธอแล้วไม่ได้ดีใจ กลับตกใจเสียมากกว่า “เธอมาทำไม? รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน ถึงได้วิ่งสะเปะสะปะมาแบบนี้?”
หลี่รุ่ยรุ่ยทำท่าราวกับรู้ดี “รู้สิคะ ที่นี่เป็นจุดชมฝนดาวตกที่ดีนี่นา เมื่อเช้าไม่ได้พูดกันว่าจะมาดูฝนดาวตกหรือคะ? ตอนนั้นคุณไม่ได้รับปากว่าจะพาฉันมา ฉันก็เลยมาดูเองไงคะ ไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณที่นี่ ดูเหมือนเราจะเลือกสถานที่ได้ตรงกันเลยนะคะ”
ซ่งไป๋ซวี่พูดอย่างรำคาญ “รีบกลับไปซะ คนที่มาดูฝนดาวตกเขามากันเป็นคู่ ๆ คนโสดอย่างเธออยู่ที่นี่ไม่เหมาะ รีบไป ไป ๆ ๆ!”
แต่หลี่รุ่ยรุ่ยอุตส่าห์เดินทางอย่างยากลำบากกว่าจะมาถึงที่นี่ จะให้เธอคลำทางกลับคนเดียวในความมืดอีกครั้ง เธอไม่มีทางยอมแน่