รถโยกคลอนไปตลอดทาง จนมาถึงช่วงกลางเขา จากนั้นทางข้างหน้าก็แคบเสียจนรถผ่านไม่ได้
จู้เสี่ยวเหวินจอดรถ ก่อนหันกลับมาถามหลินซิงเหยา «จะลงรถไหม?»
ซ่งไป๋ซวี่รีบพูดว่า «ไม่ได้ ลงรถไม่ได้นะ! รถกันกระสุนได้ ช่วยชีวิตได้ ถ้าลงไปฉันก็กลายเป็นเป้ามนุษย์น่ะสิ?»
หลินซิงเหยาตอบว่า «ถ้าไม่ลงรถแล้วจะขึ้นไปบนยอดเขายังไง? ถ้าไม่ถึงยอดเขา จะดูฝนดาวตกได้ยังไง?»
ซ่งไป๋ซวี่แค่นเสียง «เราไม่ได้มาดูฝนดาวตกจริง ๆ สักหน่อย เป้าหมายของเราไม่ใช่ล่อคุณเอ็กซ์ให้ออกมาหรือไง?»
หลินซิงเหยาว่า «ใช่ไง เพราะงั้นถ้าคุณไม่ออกไป จะล่อเขาได้ยังไงล่ะ?»
ซ่งไป๋ซวี่ «……»
จวินเสวียนเย่ถูกเขาทำเอาหงุดหงิดจนทนไม่ไหว จึงถีบเขาทีหนึ่ง ส่งร่างลงจากรถไปตรง ๆ «มัวอืดอาดอะไรอยู่?»
พอลงจากรถ ซ่งไป๋ซวี่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเต่าที่ไม่มีเปลือก ดวงตากลอกมองไปรอบ ๆ ไม่หยุด รู้สึกราวกับหลังต้นไม้สักต้นมีปืนซ่อนอยู่ รอให้เขาเดินผ่านแล้วค่อยยิงหัวให้ระเบิด ถึงทุกคนจะสวมเสื้อเกราะกันกระสุนกันแล้ว แต่เสื้อเกราะก็ป้องกันหัวไม่ได้อยู่ดี!
ซ่งไป๋ซวี่กลัวแทบตาย แต่หลินซิงเหยากับจู้เสี่ยวเหวินกลับเป็นผู้หญิงที่มีฝีมือสูงและกล้าหาญ ไม่หวั่นกลัวเลยสักนิด
เขาจึงคิดว่าตัวเองจะขี้ขลาดต่อหน้าผู้หญิงไม่ได้ เลยรวบรวมความกล้าเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แต่สุดท้ายก็ยังถอยไปหลบอยู่หลังจวินเสวียนเย่ «ฝีมือคุณดี คุณเดินนำไปสิ»
จวินเสวียนเย่ผลักซ่งไป๋ซวี่ไปไว้หน้าสุด แล้วหันไปคุ้มกันหลินซิงเหยาไว้ข้างหลัง พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า «ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็หลบไว้ อย่าฝืนเด็ดขาด!»