เพราะหลี่รุ่ยรุ่ยอยู่ด้วย ทุกคนจึงไม่มีอารมณ์คุยกันสักเท่าไร แม้แต่ซ่งไป๋ซวี่ที่ปกติพูดจ้อไม่หยุดก็ยังเงียบลง คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างตึงเครียด
ผ่านไปไม่ถึงสองนาที หลี่รุ่ยรุ่ยก็ทนความเงียบไม่ไหว เริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ฝนดาวตกจะมาถึงกี่โมงกันแน่ นั่งเฉย ๆ แบบนี้น่าเบื่อชะมัด น่าเบื่อกว่าตอนปีนเขาเมื่อกี้อีก”
พอเธอพูด จู้เสี่ยวเหวินก็ลุกขึ้นเหมือนจะลงไม้ลงมือจริง ๆ หลินซิงเหยายกมือห้าม ก่อนหันไปถามหลี่รุ่ยรุ่ย “ตอนปีนเขาไม่เบื่อเหรอ”
หลี่รุ่ยรุ่ยตอบ “มีคนคุยเป็นเพื่อนมาตลอดทาง จะน่าเบื่อได้ยังไงล่ะ”
“ตอนขึ้นเขามีคนอื่นอยู่กับเธอด้วยเหรอ ใคร” คราวนี้ไม่ใช่แค่หลินซิงเหยา สีหน้าของทุกคนรอบข้างก็ตึงเครียดขึ้นทันที
หลี่รุ่ยรุ่ยยังไม่รู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อกี้ฉันซวยน่ะ เดินไปได้ครึ่งทางรถก็ยางแตก โชคดีที่เจอพี่ชายคนหนึ่งช่วยเปลี่ยนยางอะไหล่ให้ ไม่อย่างนั้นคงต้องนอนค้างในเขาแล้ว”
หลินซิงเหยาถามต่ออย่างร้อนใจ “เขาหน้าตาเป็นยังไง พกอะไรติดตัวมาด้วยหรือเปล่า พวกเธอแยกกันตรงไหน รู้ไหมว่าเขาไปที่ไหน”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามอะไรตั้งหลายข้อ” หลี่รุ่ยรุ่ยหัวเราะซื่อ ๆ “ถามเยอะขนาดนี้ จะให้ฉันตอบข้อไหนก่อนล่ะ”
จู้เสี่ยวเหวินพุ่งเข้าไปบีบคอเธอ ตวาดเสียงเข้ม “เลิกพูดไร้สาระ ตอบมา!”
หลี่รุ่ยรุ่ยสะดุ้งตกใจ รีบตอบ “เขาหน้าตาธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น ตอนฟ้ามืดฉันก็มองไม่ค่อยชัด จำได้แค่ว่ามีแผลเป็นอยู่ที่แก้ม เขาสะพายกระเป๋าใบใหญ่ บอกว่าใส่อุปกรณ์ถ่ายภาพ เป็นช่างภาพที่มาที่นี่เพื่อถ่ายฝนดาวตก พอเราใกล้ถึงยอดเขา เขาก็แยกไป บอกว่าจะไปหาจุดถ่ายภาพที่ดีที่สุด”