ลู่เว่ยเหาเลือกยืนข้างใครสักคนเท่านั้น ไม่พูดอะไรให้มากความ
จวินเสวียนเย่เองก็คร้านจะเสียเวลาพูดกับผู้หญิง จึงเอ่ยกับซ่งไป๋ซวี่เพียงว่า “ผู้ชายอย่างเรามัวแต่เถียงกับผู้หญิงไม่เลิก ไม่ขายหน้าหรือไง ไปกันเถอะ ไปดื่มกันสักแก้ว”
ความหมายของคำว่า “ดื่มกันสักแก้ว” ชัดเจนมาก จวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่จะร่วมมือกันแล้ว
ชายทั้งสองคนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแวดวงตระกูลร่ำรวย ทุกคนต่างรู้ดีว่าจวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่เป็นคู่ปรับกันมาโดยตลอด แค่เรื่องธุรกิจเพียงเรื่องเดียวก็มักจะทะเลาะกันจนแทบแตกหัก
เมื่อก่อนตระกูลหวังตั้งตัวขึ้นมาได้ ก็อาศัยจังหวะที่เสือสองตัวขัดแย้งกัน ฉวยผลประโยชน์จากตรงกลางเท่านั้น
แต่ตอนนี้พวกเขากลับจับมือคืนดีกันอย่างเปิดเผย หากมองไปทั่วแวดวงธุรกิจของประเทศ Z พวกเขาย่อมไร้คู่ต่อกร ยิ่งรวมกลุ่มชิงเฟิงเข้าไปด้วย หากต้องการกดตระกูลหวังไว้ ก็ทำได้ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
ตอนนี้เจิ้งฮุ่ยหลานเพิ่งตระหนักถึงเรื่องนี้ ความกดดันถาโถมเข้ามาเต็มอก แต่เมื่อเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ทำได้เพียงเดินหน้าต่อให้สุดทาง เธอมองเจิ้งฮุ่ยซินผู้เป็นน้องสาวอย่างขอความช่วยเหลือ
เจิ้งฮุ่ยซินคลุกคลีอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงของประเทศ G เป็นหลัก จึงไม่ค่อยเข้าใจการแบ่งขั้วอำนาจในประเทศนัก แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ได้สนใจ เพียงรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองในฐานะภรรยาดยุกถูกท้าทาย
“ประเทศ Z เป็นดินแดนแห่งมารยาทมาตั้งแต่โบราณ แต่วันนี้พวกคุณกลับปฏิบัติต่อแขกต่างชาติแบบนี้หรือ เดือนหน้า กษัตริย์ของประเทศ G จะมาเยือนประเทศ Z หากพระองค์รู้ว่าประเทศ Z ปฏิบัติต่อราชพาณิชย์อันดับหนึ่งของพระองค์เช่นนี้ คงกริ้วมากแน่”