หลินซิงเหยาตกตะลึงไป ก่อนจะนึกย้อนไปถึงวันที่วันนี้ แล้วถึงได้นึกออกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเองจริง ๆ
“คุณรู้ได้ยังไง?”
จวินเสวียนเย่ยิ้ม “เสี่ยวอู่บอกน่ะ”
หลินซิงเหยาเคยเอ่ยถึงวันเกิดของตัวเองขึ้นมาครั้งหนึ่ง ตอนคุยกับเพื่อนร่วมทีมไม่กี่คนก่อนหน้านี้ เพียงแต่ตอนอยู่ในหน่วย ภารกิจรัดตัวมากจนไม่มีเวลาฉลองวันเกิด
ในความทรงจำของหลินซิงเหยา วันเกิดครั้งสุดท้ายที่ได้ฉลองคือปีที่เธออายุ 9 ขวบ พ่อกับแม่พาเธอไปเที่ยวสวนสนุกจนสนุกสุดเหวี่ยงตลอดวัน ตอนกลางคืน แม่อบเค้กผลไม้ให้เธอด้วยตัวเอง ส่วนพ่อก็ช่วยปักเทียนอยู่ข้าง ๆ และร้องเพลงวันเกิดให้ฟัง ครอบครัวสุขสันต์กันอย่างอบอุ่น
แต่หลังจากนั้น เธอก็ไม่เคยฉลองวันเกิดอีกเลย
จวินเสวียนเย่เริ่มร้องเพลงวันเกิดเบา ๆ “สุขสันต์วันเกิด สุขสันต์วันเกิด สุขสันต์วันเกิด...”
“ขอบคุณนะ” หลินซิงเหยาซาบซึ้งใจอยู่บ้าง เธอดูดจมูกแล้วพูดว่า “แต่เหมือนคุณจะร้องเพี้ยนนะ...”
จวินเสวียนเย่เพิ่งขึ้นเสียงสูงได้ไม่ทันไร ก็ถูกคำพูดตามตรงของเธอทำเอาเสียงสะดุดลงกลางคัน “งั้นไม่ร้องแล้ว”
ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาร้องเพลงวันเกิดให้ใครสักคนฟัง ผลกลับกลายเป็น...โดนบ่นว่าไม่เพราะ
หลินซิงเหยาหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า “ร้องต่อสิ”
จวินเสวียนเย่งอนตุบป่อง “ไม่ร้อง!”
หลินซิงเหยาจึงแกว่งแขนเขาไปมา ออดอ้อนให้ยอม “ร้องต่อเถอะ ฉันชอบ”
“ร้องเพี้ยนแล้วยังชอบเหรอ?”
“อื้ม ร้องเพี้ยนก็ชอบ ร้องต่อสิ ฉันจะไม่พูดแล้ว”