หลังมื้ออาหาร จวินเสวียนเย่ก็พาเธอขึ้นไปที่ชั้นสามอีกครั้ง
ชั้นสามมีทั้งห้องประชุม ห้องฉายภาพยนตร์ และห้องออกกำลังกาย ปกติหลินซิงเหยาแทบไม่เคยมาที่นี่ วันนี้เธอถึงเพิ่งรู้ว่า ห้องฉายภาพยนตร์ที่ว่าเป็นโรงหนังจริง ๆ
ทันทีที่เดินเข้าไป ภาพยนตร์ก็เริ่มฉายบนจอพอดี เป็นเรื่องเดียวกับที่เธอตั้งใจจะชวนจวินเสวียนเย่ไปดูวันนี้ แต่กลับถูกปฏิเสธเพราะเขาบอกว่าไม่มีเวลา
หลินซิงเหยาค่อนข้างประหลาดใจ “ติดตั้งโรงหนังไว้แล้ว แต่ปกติก็ไม่เห็นคุณใช้ ไม่เปลืองเปล่า ๆ เหรอ? แล้วหนังเรื่องนี้เพิ่งเข้าฉายเอง คุณหามาได้ยังไง?”
จวินเสวียนเย่ประคองเธอให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนตอบว่า “วันนี้ได้ใช้แล้ว ก็ไม่ถือว่าเปลือง ส่วนหนังพอดีว่าผมรู้จักคนของบริษัทผู้จัดจำหน่าย ขอยืมมาฉายสักหน่อยไม่ใช่เรื่องยาก”
เนื้อเรื่องของหนังไม่เลว แถมยังมีฉากซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย แต่การนั่งอยู่บนตักจวินเสวียนเย่ แล้วยังถูกเขาฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเป็นระยะ ช่างทำลายอรรถรสในการดูหนังอย่างยิ่ง
หลินซิงเหยาตีมือซุกซนของจวินเสวียนเย่ออก แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “ดูหนังก็ดูหนังสิ จะปล่อยให้คนดูดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?”
จวินเสวียนเย่หัวเราะเบา ๆ “คู่รักดูหนังด้วยกันก็ต้องทำอะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? ไม่อย่างนั้นจะมีความสนุกตรงไหน?”
หลินซิงเหยาพูดว่า “จวินเสวียนเย่ ก่อนหน้านี้คุณยังดูเป็นคนจริงจังอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนหื่นแบบนี้ไปได้?”
จวินเสวียนเย่ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “ก่อนหน้านี้เรายังไม่ได้ตกลงคบกันไม่ใช่เหรอ? เคยเห็นคู่รักคู่ไหนวางตัวเรียบร้อยเป็นระเบียบกันบ้าง?”