ซ่งไป๋ซวี่หัวเราะเยาะ “เธอไม่อยากเจอฉัน หรือคุณไม่อยากให้เธอเจอฉันกันแน่ จวินเสวียนเย่ คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ทำไมใจแคบขนาดนี้?”
พูดจบเขาก็ขึ้นเสียงเรียก “เหยาเหยา เหยาเหยา!”
หลินซิงเหยาได้ยินเสียงจึงเดินออกมา “คุณชายซ่ง มาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
“ก็มาเยี่ยมเธอน่ะสิ”
ในเมื่อหลินซิงเหยาออกมาแล้ว จวินเสวียนเย่ย่อมขวางอย่างไม่มีเหตุผลไม่ได้
ซ่งไป๋ซวี่จึงหน้าด้านเดินเข้ามา วางข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กที่หอบมาจนเต็มโต๊ะ ส่วนใหญ่เป็นอาหารเสริมราคาแพงกับผลไม้เกรดดี
“สตรอว์เบอร์รีสีขาวนี่เพิ่งส่งตรงมาจากยุโรปเมื่อเช้านี้ สดมากเลย เดี๋ยวฉันล้างให้กินนะ”
พอล้างสตรอว์เบอร์รีเสร็จ จวินเสวียนเย่ก็หยิบขึ้นมากินเสียเอง เคี้ยวไปพลางขมวดคิ้วไปพลาง “เปรี้ยวไปหน่อย”
“แอปเปิลลูกนี้ทั้งใหญ่ทั้งแดง ทุกลูกฉันเลือกมาเองกับมือ เดี๋ยวปอกให้ลูกหนึ่ง ลองชิมดูว่าหวานไหม”
เพิ่งปอกแอปเปิลเสร็จ จวินเสวียนเย่ก็รับไปกัดคำหนึ่งแล้วคายออกมา “ไม่หวานเลยสักนิด ซ่งไป๋ซวี่ ดูท่าผลไม้ที่นายเลือกมาจะไม่ค่อยดีนะ”
ซ่งไป๋ซวี่ตะโกนลั่น “จวินเสวียนเย่ นายจะก่อกวนอะไรเนี่ย? ฉันเอามาให้เหยาเหยากิน ไม่ได้เอามาให้นายกินสักหน่อย!”
จวินเสวียนเย่แค่นเสียง “ใครจะไปรู้ว่าผลไม้ของนายมีพิษหรือเปล่า ฉันก็ต้องลองก่อนสิ”
หลินซิงเหยาถูกทั้งคู่ทำเอาขำจนหัวเราะไม่หยุด “ฉันว่าสองคนไปตั้งทีมแสดงซีรีส์วายกันได้เลยนะ รับรองว่าเพิ่งเดบิวต์ก็ต้องดัง แฟนคลับเพียบแน่”