หลินซิงเหยาถูมือเล็ก ๆ ไปมา เอ่ยอย่างเขิน ๆ ว่า “เมื่อก่อนต่อยเขา เขาก็ไม่เคยโกรธนะ ไม่รู้ทำไมครั้งนี้ถึงโกรธขึ้นมา เฮ้อ ผู้ชายนี่เรื่องมากจริง ๆ ไม่พอใจก็มาต่อยกับฉันสักตั้งก็สิ้นเรื่อง ถึงกับงอนง้อซะงั้น งอนเหมือนคุณหนูน้อยกระจุ๋มกระจิ๋มเลย”
เสี่ยวต่งยิ่งตกใจ “พี่หลินลงมือด้วยเหรอ นี่มันความรุนแรงในครอบครัวชัด ๆ! พระเจ้า คุณชายจวินน่าสงสารจัง”
หลินซิงเหยา “หา นี่คือความรุนแรงในครอบครัวเหรอ”
เสี่ยวต่งพูดอย่างจริงจัง “ต้องใช่สิ! ความรุนแรงในครอบครัวเป็นเรื่องน่าละอาย ผิดศีลธรรม!”
หลินซิงเหยา “มะ…ไม่เว่อร์ขนาดนั้นมั้ง”
“พี่หลิน พี่เป็นผู้หญิงเหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงจะบึกบึนเกินไปไม่ได้! พี่ยังทำร้ายสามีตัวเองอีก แถมตั้งหลายครั้ง! ไม่กลัวเหรอว่าต่อยไปต่อยมาสามีจะหนี ไปขอโทษนะ ต้องไปขอโทษเดี๋ยวนี้!”
หลินซิงเหยาถอนหายใจ “ฉันก็คิดจะขอโทษนะ แต่…แต่มันขายหน้าชัด ๆ! ฉันหลินซิงเหยาไม่เคยก้มหัวให้ใครมาก่อนเลยนะ!”
“ขอโทษสามีตัวเองไม่เห็นน่าอายตรงไหน!”
“เป็นผู้หญิงจะแข็งกร้าวเกินไปไม่ได้ เปิดฝาขวดได้ เปลี่ยนหลอดไฟเป็น สู้กับไอ้ลามกได้ จะทำให้ผู้ชายรู้สึกสู้ไม่ได้ แล้วก็ถอยห่าง!”
“ผู้หญิงจะเข้มแข็งข้างนอกแค่ไหนก็ได้ แต่ต่อหน้าสามีต้องรู้จักทำเป็นอ่อนแอ แบบนั้นถึงจะปลุกสัญชาตญาณปกป้องของผู้ชายได้!”