พอถึงช่วงค่ำ จวินเสวียนเย่ก็ให้คนไปจัดห้องพักห้องหนึ่งที่อยู่ติดกันออกมาเป็นห้องนอนจริง ๆ แต่เขาไม่ได้ให้หลินซิงเหยาพัก เขาย้ายตัวเองไปพักที่นั่นแทน
เหตุผลคือ ห้องข้าง ๆ เล็กเกินไป ไม่มีทั้งห้องแต่งตัวและห้องเครื่องแป้ง ไม่เหมาะกับผู้หญิง
อันที่จริง หลินซิงเหยาเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่กี่วัน ห้องแต่งตัวส่วนใหญ่ก็ถูกเธอยึดไปแล้ว จนจวินเสวียนเย่เหลือที่แขวนเสื้อผ้าแค่เล็ก ๆ เท่านั้น
การไม่มีห้องแต่งตัวกว้าง ๆ ก็ไม่สะดวกเหมือนกัน เพราะคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะวิ่งไปแต่งหน้าที่ห้องของจวินเสวียนเย่ แล้วค่อยวิ่งกลับมาเปลี่ยนชุดที่นี่ มันยุ่งยากเกินไป
แต่เดิมการแยกห้องนอนเป็นผลจากการหารือด้วยดี แต่ในสายตาคนรับใช้กลับมีความหมายไปอีกแบบ
แม้คนรับใช้ในจวนจะไม่กล้าพูดจาเหลวไหลไปข้างนอก แต่ก็อดที่จะซุบซิบนินทากันไม่ได้
"ไม่รู้ทำไม คุณชายถึงถูกคุณนายรองไล่ไปนอนห้องพักได้!"
"เฮ้อ สามีภรรยาคู่ใหม่ก็ทะเลาะกันเป็นธรรมดา เดี๋ยวก่อนเถอะ คืนดีกันในห้อง เดี๋ยวไม่กี่วันคุณชายก็ย้ายกลับไปแล้ว"
"อะไรไม่กี่วัน! ฉันพนันว่าวันเดียว! คู่สามีภรรยาใหม่จะทนแยกกันนานได้ยังไง?"
"งั้นฉันพนันครึ่งวัน!"
...
หลินซิงเหยาบังเอิญได้ยินเข้า ก็เหงื่อตกอย่างหาที่สุดมิได้
ตกดึก หลินซิงเหยาจ้องมองเพดานที่มืดสนิท จู่ ๆ ก็นอนไม่หลับ
ปกติก่อนนอน เธอจะนอนขี่เตียงชวนจวินเสวียนเย่คุย โดยไม่รู้ตัวก็คุยจนหลับ แล้วได้นอนหลับสบายจนถึงรุ่งเช้า ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขา