อาศัยแสงสลัวนั่น หลินซิงเหยาก็มองเห็นจวินเสวียนเย่ ท้ายทอยของเขายังมีคราบเลือด โชคดีที่เลือดหยุดแล้ว ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต
“จวินเสวียนเย่ จวินเสวียนเย่!”
เรียกไปสองครั้ง จวินเสวียนเย่ก็ลืมตาขึ้น พอเห็นหลินซิงเหยาก็รีบถามว่า “เธอไม่เป็นไรนะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
หลินซิงเหยาส่ายหน้า “ฉันแค่สูดดมยาสลบไปนิดหน่อย พอหมดฤทธิ์ยาก็ไม่เป็นไรแล้ว แล้วคุณล่ะ โดนใครทำร้ายที่หัวได้”
“ผมเห็นเธอหมดสติอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดิน ก็รีบวิ่งเข้าไป แล้วก็น่าจะโดนตีหัวจนสลบ”
“ดูท่าเราสองคนจะโดนวางยาแล้ว”
ตอนนี้ทั้งหลินซิงเหยาและจวินเสวียนเย่ถูกมัดอยู่ หลินซิงเหยาพยายามขัดขืน แต่ก็หลุดไม่ออก
“เชือกมัดได้มืออาชีพมาก ดูท่าพวกนี้คงไม่ใช่โจรลักพาตัวธรรมดา”
เหมือนหลินซิงเหยาจะนึกอะไรขึ้นได้
จวินเสวียนเย่คิดว่าเธอกลัว ก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ ให้หลินซิงเหยาได้พิงตัวเขา พลางปลอบเสียงอ่อนโยนว่า “อย่ากลัว มีผมอยู่”
หลินซิงเหยาอยากจะบอกว่า ฉันไม่กลัวหรอกนะ
แต่จู่ๆ ก็นึกถึงที่เสี่ยวต่งเคยบอกไว้ว่า “ต่อหน้าสามีต้องรู้จักเสแสร้งอ่อนแอ ถึงจะกระตุ้นสัญชาตญาณปกป้องของผู้ชายได้!”
“พวกเขาจะฆ่าเรามั้ย ฉัน ฉันไม่อยากตาย ฉันกลัวจัง ฮือๆ...”
“ฮือๆ” ไปสองที สุดท้ายก็บีบน้ำตาไม่ออก ในใจอดสบถด่าไม่ได้: ให้ตายสิ ทำตัวอ่อนแอเป็นผู้หญิงนี่ไม่ใช่สไตล์ของหลินซิงเหยาเลย!