ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อาการของหลิ่วเสวี่ยดีขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่จวินเสวียนเย่ก็ยุ่งจนแทบไม่ได้กลับบ้าน
ค่ำคืนนี้ล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว จวินเสวียนเย่ถึงได้ลากร่างอ่อนล้ากลับมาถึงบ้าน
แต่ก่อน สำหรับจวินเสวียนเย่แล้ว บ้านตระกูลจวินเป็นเพียงที่สำหรับกลับมานอนพักเท่านั้น ส่วนใหญ่เพราะจ้าวเหม่ยเจวียนเป็นคนกุมอำนาจในบ้าน เขาถึงกับไม่อยากกลับมาพักที่นี่ด้วยซ้ำ
กระทั่งหลินซิงเหยามาปรากฏตัว ความรู้สึกที่เขามีต่อบ้านตระกูลจวินจึงเปลี่ยนไป
ทุกครั้งที่กลับบ้าน พอเงยหน้าขึ้นเห็นแสงไฟสว่างไสวในคฤหาสน์ นึกถึงใครบางคนที่กำลังรอเขาอยู่ ความอบอุ่นเช่นนั้นก็โอบล้อมหัวใจที่เย็นชาของเขาให้พลอยอุ่นขึ้นตามไปด้วย
หลินซิงเหยาชอบดูซีรีส์ แม้จวินเสวียนเย่จะไม่เข้าใจว่าละครน้ำเน่าที่ไร้สาระแบบนั้นมีอะไรน่าดู
แต่หลินซิงเหยาชอบ ทั้งยังหัวเราะเสียงดังใส่โทรทัศน์อยู่บ่อย ๆ หัวเราะเหมือนคนโง่ไม่มีผิด
ปากจวินเสวียนเย่บ่นว่าไม่ชอบ แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้อยู่เสมอว่า คู่สามีภรรยาบ้านอื่น ๆ ก็เป็นแบบนี้หรือเปล่า กลางวันทำงาน พอตกเย็นสามีก็นั่งดูละครและคุยเป็นเพื่อนภรรยา
ดังนั้น การนั่งดูซีรีส์อย่างไร้จุดหมายจึงค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมในใจเขา
ความรู้สึกของคนเราช่างประหลาด ทั้งที่เพิ่งใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่กี่เดือน แต่ความเคยชินกลับฝังลึกถึงกระดูก
แม้ตอนนี้จะรู้ดีว่าเธอไม่อยู่แล้ว แต่เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็ยังอดนึกถึงภาพเหยาเหยานั่งหัวเราะสดใสอยู่หน้าโทรทัศน์ไม่ได้