“รอให้เธอหายดีก่อนค่อยไป” ไม่ว่าอย่างไร หลินซิงเหยาก็ไม่คิดจะให้คนนอกอยู่ในบ้านนาน ๆ ต่อให้อีกฝ่ายน่าสงสารและบริสุทธิ์ใจแค่ไหนก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่จวินเสวียนเย่เคยรับปากเธอไว้
หลิ่วเสวี่ยลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังอีกครั้ง “พี่สาวไม่โกรธฉันแล้วเหรอคะ?”
หลินซิงเหยาไม่ตอบ แต่หลิ่วเสวี่ยกลับถือว่าเธอยอมรับแล้ว
“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ!” หลิ่วเสวี่ยคงตื่นเต้นมากจนเผลอทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เธอจับมือหลินซิงเหยาอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะพูดด้วยความดีใจว่า “พี่สาว เรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเถอะค่ะ!”
ท่าทางของเธอดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กอยู่ไม่น้อย พอเข้ามาถึงก็จับมือหลินซิงเหยา บอกว่าจะเป็นเพื่อนกัน แถมยังส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า
“ฉันเห็นว่ามีที่หนึ่งในสวนสนุกมากเลยค่ะ ตรงนั้นปลูกต้นกล้าผักไว้ตั้งเยอะ ฉันตั้งใจจะถอนเล่น แต่พ่อบ้านบอกว่าเป็นผักที่พี่กับพี่ชายปลูกไว้ ถ้าพวกพี่ไม่อนุญาตก็ห้ามแตะค่ะ”
หลินซิงเหยานึกถึงตอนที่ปลูกผักกับจวินเสวียนเย่ขึ้นมา ทั้งที่เป็นความคิดของเธอแท้ ๆ แต่คนที่ลงแรงมากที่สุดกลับเป็นจวินเสวียนเย่ ช่วงนี้เธอยุ่งไปหมด จนไม่มีเวลาไปดูแปลงผักเลย
ขณะที่กำลังใจลอย หลิ่วเสวี่ยก็ไม่รู้ว่าดีใจมากเกินไปหรืออย่างไร ตอนหันหลังลงบันได จู่ ๆ เธอก็ก้าวพลาดและกลิ้งลงไปทันที
หลินซิงเหยาได้สติ คิดจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นจวินเสวียนเย่ยืนอยู่ตรงตีนบันไดพอดี
ตอนกลิ้งตกบันได หลิ่วเสวี่ยยังได้สติอยู่ชั่วขณะ
เมื่อเห็นจวินเสวียนเย่ เธอก็เผยรอยยิ้มอ่อนแรงชวนให้คนสงสาร “พี่ชาย อย่าโทษพี่สาวเลยค่ะ ฉันจะไปเอง...”
พูดจบก็หมดสติไป
พอหลินซิงเหยารีบร้อนลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นจวินเสวียนเย่อุ้มหลิ่วเสวี่ยวิ่งออกไปแล้ว