จากนั้นจ้าวเหม่ยเจวียนก็สังเกตเห็นว่าโซฟาในห้องนั่งเล่นที่หลินซิงเหยากำลังนั่งอยู่นั้นเปลี่ยนไป ไม่ใช่ตัวที่เธอซื้อมาแต่เดิม
“โซฟาชุดเดิมของฉันหายไปไหน เปลี่ยนเป็นตัวนี้ได้ยังไง”
สามปีที่จวินเสวียนเย่ป่วย จ้าวเหม่ยเจวียนก็ถือว่าคฤหาสน์ตระกูลจวินทั้งหลังเป็นสมบัติของตัวเองไปแล้ว
ที่จริงแล้วคฤหาสน์หลังนี้ แม่ของจวินเสวียนเย่เป็นคนออกแบบเองกับมือ ตอนที่จ้าวเหม่ยเจวียนเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ๆ ก็ยังไม่กล้าทำอะไรมากมาย รอจนจวินเสวียนเย่ล้มป่วยลง ก็จัดการเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งทั้งหมดให้เป็นแบบที่ตัวเองชอบ
“ทิ้งไปแล้ว” จวินเสวียนเย่ตอบเรียบ ๆ ไม่ร้อนไม่หนาว ตอนนั้นโซฟาชุดนั้นถูกหลินซิงเวยนั่งไป เขารังเกียจจนขยะแขยงเลยเปลี่ยนทันที นอกจากนี้ก็เพื่อให้จ้าวเหม่ยเจวียนรู้ว่าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอจะกุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว
จ้าวเหม่ยเจวียนโมโหแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่พูดต่อว่า “ข้างบนก็มีโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ดูกันข้างบน”
“ทีวีข้างบนจอเล็กไปหน่อย สู้ดูที่จอข้างล่างนี้ไม่สบายตาเท่า” หลินซิงเหยาหลายปีมานี้ระหกระเหินไปทั่วทุกภารกิจล้วนน่าหวาดเสียว เมื่อเทียบกันแล้ว ภารกิจที่ตระกูลจวินผ่อนคลายกว่ามาก
คืนนี้ว่าง ๆ เธอก็ดึงจวินเสวียนเย่มานั่งดูละครด้วยกัน
“เฮ้ย หลบหน่อยนะ บังทีวีฉันแล้ว” หลินซิงเหยาไม่พอใจจ้าวเหม่ยเจวียนมาก ยืนหน้าจอทีวีหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่รู้ว่าใครไปทำให้ขุ่นเคือง
จ้าวเหม่ยเจวียนโมโหจนแทบระเบิด แต่ก็ทำอะไรหลินซิงเหยาไม่ได้ จ้องเขม็งใส่หลินซิงเหยาทีหนึ่งแล้วก็สะบัดหน้าเดินกลับห้องไป