ตอนที่รถของหลินซิงเหยาจอดลง พอดีมีรถอีกคันตามหลังมา เป็นรถสปอร์ตสีดำรุ่นจำกัดจำนวน ดูด้วยสายตาคงมีราคาไม่ต่ำกว่าสิบล้าน
ซ่งไป๋ซวี่ลงจากรถ เห็นหน้ารถหรูของตัวเองถูกบล็อกโดยรถเก๋งบ้านๆ สีขาวคันหนึ่ง ส่วนเจ้าของรถก็โผล่หน้ามาถามรปภ.ว่า: "รูปหล่อ ขอถามหน่อยว่าที่จอดรถของบ้านไปทางไหนคะ? ขอยืมจอดรถสักหน่อย"
แขกที่บ้านตระกูลหลูล้วนร่ำรวยและมีเกียรติ รถที่นั่งมาอย่างน้อยก็หลักล้านขึ้นไป ซ่งไป๋ซวี่มองเด็กสาวที่ใส่ชุดวอร์มธรรมดา รถก็เป็นรถธรรมดาราคาประมาณสองแสน อีกทั้งตอนพูดยังใช้คำว่า "ขอยืม" เลยคิดจริงๆ ว่าเธอหาที่จอดรถไม่ได้เลยมาขอยืมจอด
ซ่งไป๋ซวี่เลยพูดออกไปตามที่คิด: "คุณขับไปข้างหน้า เลี้ยวซ้าย แล้วเลี้ยวขวา ไปจนสุดก็มีที่จอดรถแล้ว"
หลินซิงเหยานึกแปลกใจ ทำไมที่จอดรถบ้านท่านผู้เฒ่าหลูอยู่ไกลขนาดนั้น ไม่รำคาญบ้างเหรอ? แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หันไปยิ้มหวานให้ซ่งไป๋ซวี่: "ขอบคุณนะคะ"
ใครจะรู้ ที่จอดรถน่ะไกลกว่าที่เธอคิดซะอีก พอจอดรถแล้วเดินกลับมา ไปๆ กลับๆ กินเวลาร่วมครึ่งชั่วโมง แถมเลยเวลานัดทานข้าวกับท่านผู้เฒ่าหลูไปแล้ว
กลับมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหลูอีกครั้ง เธอยังบ่นกับรปภ.ตรงประตู: "ที่จอดรถบ้านคุณไกลเกินไป แขกมาลำบากมาก คราวหลังฉันต้องบอกท่านผู้เฒ่าหลูให้เปิดที่จอดรถตรงหน้าประตูสักหน่อย ตรงหน้าประตูก็กว้างขวางดีแท้ๆ..."
พูดไปพลางหันหน้าไป ก็เห็นรถสปอร์ตสีดำคันเมื่อกี้จอดอย่างสง่าผ่าเผยอยู่ด้านซ้ายของประตู เธอชะงักทันที: "ตรงนี้จอดรถได้เหรอ? เมื่อกี้ทำไมไม่บอกฉัน?"