ซ่งไป๋ซวี่มองดูด้วยสีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
ซ่งเชียนเชียนไม่พูดความจริงเลยจริง ๆ!
วันนั้น เธอแค่บอกว่าไม่รู้จักคุณนายรองของตระกูลจวิน และบังเอิญไปล่วงเกินเธอเข้า นอกจากจะทำให้ความผิดของตัวเองดูเบาลงแล้ว ยังโยนความรับผิดชอบไปให้อีกฝ่ายทั้งหมด ประโยคแล้วประโยคเล่าล้วนบอกเป็นนัยว่าพอหลินซิงเหยาร่ำรวยขึ้นมากะทันหันก็หยิ่งผยองจนแม้แต่ตระกูลซ่งก็ไม่อยู่ในสายตา
ถึงแม้ซ่งไป๋ซวี่จะไม่ได้ออกหน้าปกป้องเธอโดยตรง แต่ในใจจริงก็โกรธอยู่บ้าง เดิมทีตั้งใจจะมาหาจวินเสวียนเย่เพื่อเรียกหน้าตาคืน แต่คิดไม่ถึงว่า แทนที่จะเรียกหน้าตากลับคืน กลับถูกตบหน้าจนเจ็บหนักกว่าเดิม
"ดี! จวินเสวียนเย่ เจ้าแน่จริง ๆ รู้แก่ใจว่าเรื่องมันจบแล้ว แต่ยังแกล้งให้ข้าพูดว่าจะขอโทษภรรยาของเจ้าอีก"
จวินเสวียนเย่ยิ้มบาง ๆ "ผิดก็ต้องยอมรับ ไม่อายหรอก คุณชายใหญ่ซ่งเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่เคยผิดคำพูด"
ซ่งไป๋ซวี่รู้สึกตลอดว่าถูกจวินเสวียนเย่เล่นงานเข้าให้ แต่เขาหาหลักฐานไม่ได้
"ข้าไม่ผิดคำพูด" พูดจบ ซ่งไป๋ซวี่ก็กระแทกหน้าเดินจากไป
จวินเสวียนเย่ยังตะโกนตามหลังอย่างลำพองใจ "เฮ้ ๆ ท่านบอกว่าจะมาขอโทษ เมื่อไหร่กัน? อย่างน้อยก็น่าจะกำหนดวันหน่อยสิ!"
ว่าไปแล้ว จวินเสวียนเย่เองก็รู้สึกแปลกประหลาด แวบเดียวที่เห็นพายุฝนกำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามา และเห็นชัด ๆ ว่ามันอาศัยเรื่องของหลินซิงเหยามาเล่นงานจวินเสวียนเย่ แต่ก่อนที่มันจะตกมาถึงหัวของจวินเสวียนเย่ จู่ ๆ ลมก็เปลี่ยนทิศทาง
ในขณะที่จวินเสวียนเย่กำลังครุ่นคิดจนหาคำตอบไม่ได้ หลินซิงเหยาก็ฮัมเพลงสบาย ๆ กลับมา
แวบเดียวเธอก็เห็นวิดีโอที่หยุดค้างอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของจวินเสวียนเย่