แต่ชั่วพริบตาถัดมา เสียง “เพียะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ...” ก็ดังต่อเนื่อง ฝ่ามือผลัดกันฟาดใส่หน้าบอดี้การ์ดทั้งสองคน
พอตั้งสติได้ ใบหน้าของบอดี้การ์ดทั้งคู่ก็แสบร้อนจนปวดตุบ ๆ
หลินซิงเหยาแค่นหัวเราะ “ตอบสนองช้าขนาดนี้ ได้เป็นบอดี้การ์ดมาได้ยังไงกัน?”
บอดี้การ์ดทั้งสองถูกเยาะเย้ยก็โมโห ต่างคนต่างเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หลินซิงเหยาจากคนละด้าน
ไม่ไกลออกไป อู่ตงซวี่มองภาพนั้นด้วยแววตาตื่นเต้นปนดูแคลน
ที่ตื่นเต้นก็เพราะหลังจากผ่านมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้เห็นหัวหน้าทีมลงมืออีกครั้ง ในฐานะลูกน้องเก่า เขารู้ดีว่าหลินซิงเหยาแข็งแกร่งแค่ไหน
ตอนนั้น ในศึกที่สามเหลี่ยมทองคำ พวกเขาถูกซุ่มโจมตี ฝ่ายตรงข้ามมีทั้งอาวุธและกำลังคนเหนือกว่าพวกเขา แต่ถึงอย่างนั้น หัวหน้าทีมก็ยังอาศัยฝีมืออันแข็งแกร่งกวาดล้างศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าพวกเขาหลายเท่าจนหมดสิ้น
จริงอยู่ที่ฝ่ายพวกเขาสูญเสียอย่างหนักในศึกครั้งนั้น แต่หากไม่ได้หลินซิงเหยา คนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนคงไม่มีทางรอดกลับมาได้! แม้ตอนนี้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม แต่เมื่อรอดชีวิตกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย พวกเขาก็ยังรู้สึกโชคดีอยู่ดี แค่ยังมีชีวิตก็พอแล้ว
ส่วนที่ดูแคลนน่ะหรือ? แน่นอนว่าหมายถึงพวกตัวกระจอกเหล่านั้น เมื่อเทียบกับพวกอาชญากรโหดเหี้ยมแล้ว พวกนี้ยังห่างชั้นกันลิบลับ
เป็นไปตามคาด หลินซิงเหยาไม่เปลี่ยนสีหน้า ใช้เวลาไม่กี่กระบวนท่าก็อัดบอดี้การ์ดทั้งสองจนลุกไม่ขึ้น
หวังเจี้ยนเหรินตะลึงงัน ก่อนจะหันหลังวิ่งไปขึ้นรถ แต่หลินซิงเหยาคว้าปกเสื้อด้านหลังของเขาไว้แล้วลากออกมา ราวกับกำลังหิ้วลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง