สองปีมานี้ อำเภอหรงอาศัยข้อได้เปรียบจากทำเลที่อยู่ใกล้เมืองหลวง พัฒนาอสังหาริมทรัพย์อย่างเต็มกำลัง
แม้แต่หมู่บ้านที่อู่ตงซวี่อาศัยอยู่ก็ถูกเวนคืน โดยอ้างว่าจะสร้างโรงแรมพักผ่อน
แต่เนินเขาด้านหลังหมู่บ้านเป็นสุสานบรรพบุรุษของชาวบ้าน ทุกครอบครัวต่างมีญาติฝังอยู่ที่นั่น ย่าของอู่ตงซวี่เองก็พักผ่อนอยู่บนเขา
อู่ตงซวี่ย่อมไม่ยอมรบกวนความสงบของหญิงชราเพียงเพื่อเงินไม่กี่หยวน
ไม่ใช่แค่เขา คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็ไม่ยอมย้ายออกเช่นกัน”
“แต่พวกนายทุนอสังหาริมทรัพย์ไร้คุณธรรมพวกนี้คอยหาเรื่องพวกเราไม่หยุด ทั้งข่มขู่ทั้งล่อใจ แถมยังตัดน้ำตัดไฟ ใช้วิธีสกปรกสารพัด”
ในเวลานั้น รถดันดินคันแรกก็แล่นมาถึงตรงหน้าแล้ว
ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำกระโดดลงจากรถ เขามองชาวบ้านที่กำลังเดือดดาล ก่อนชี้ไปทางอู่ตงซวี่แล้วพูดอย่างวางอำนาจ
“ไอ้แซ่อู่ ฉันรู้ว่าแกเป็นคนยุให้ทุกคนไม่ยอมย้าย! บอกไว้เลย วันนี้จะรื้อบ้าน ใครไม่ย้ายก็ต้องย้าย!”
พอพูดจบ ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็พากันคว้าจอบกับไม้พลองมายืนขวางปากทางพร้อมตะโกนว่า
“ใครกล้ารื้อบ้านพวกเรา เราสู้ตายกับมัน!”
“ใช่ พวกแกเป็นโจรหรือไง ถึงมารื้อบ้านคนอื่นตามใจชอบ!”
อู่ตงซวี่ตะโกนเสียงดังว่า “วันนี้ถ้าพวกแกจะรื้อ ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!”
ชายชุดสูทยังพูดจาอวดดี “ใครไม่กลัวตายก็ขวางไว้เลย ถ้ามีคนตายขึ้นมา เจ้านายฉันจ่ายไหว! ลุย รื้อเลย!”
พอเขาสั่ง คนงานก็กรูกันเข้ามาปะทะกับชาวบ้าน