หวังเจี้ยนเหรินดีใจขึ้นมาทันที เดิมทีคิดว่าต้องรอข่าวจากชิงเฟิงอีกหลายวัน ไม่คิดเลยว่าจะได้รับคำตอบเร็วขนาดนี้
สมแล้วที่เป็นตระกูลหวัง แค่ชื่อก็ใช้ได้ผลจริง ๆ!
เขากำลังได้ใจ จึงตะโกนเสียงดังว่า “พวกบ้านนอก ฟังให้ดี วันนี้ธุรกิจของฉันราบรื่น อารมณ์ก็ดี จะไม่ถือสาพวกแก! ถ้ารู้จักดูสถานการณ์ก็รีบหลีกไป บริษัทของเราจะชดเชยให้ตามราคาเดิม ส่วนข้าวของในบ้านที่เสียหายก็จะจ่ายคืนตามราคา!”
แต่ชาวบ้านเหล่านั้นเพิ่งปะทะกับคนพวกนั้นไปเมื่อครู่ ที่จริงก็ไม่ได้เปรียบอะไรเลย แม้หลินซิงเหยาจะช่วยระบายความแค้นให้พวกเขาได้บ้าง แต่ถ้ารักษาบ้านเอาไว้ไม่ได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร?
หญิงชราคนหนึ่งในฝูงชนอดร้องไห้โฮไม่ได้ ชาวบ้านคนอื่น ๆ ทั้งเด็ก คนแก่ และผู้หญิงก็พากันร่ำไห้ด้วยความเศร้าโศกต่อบ้านที่กำลังจะสูญเสียไป
หลินซิงเหยากระโดดขึ้นไปบนหลังคารถหรูของหวังเจี้ยนเหริน ก่อนจะตะโกนว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันรับรองว่าบ้านของพวกคุณจะไม่ถูกรื้อ ถ้าพวกคุณไม่ยินยอม ก็ไม่มีใครกล้ารื้อ! ประเทศของเราเป็นประเทศที่ปกครองด้วยกฎหมาย ไม่ใช่ที่ที่นักเลงหัวไม้จะมาก่อเรื่องได้ตามใจชอบ”
ชาวบ้านยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไร มีเพียงอู่ตงซวี่ที่เชื่อมั่นเต็มที่ หัวหน้าทีมของเขาพูดคำไหนคำนั้น ไม่เคยพูดลอย ๆ
ส่วนหวังเจี้ยนเหรินเห็นเป็นเรื่องน่าขัน ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เขาก้มหน้าลงไปดูข้อความในโทรศัพท์
เมื่ออ่านข้อความชัด ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “เป็นไปได้ยังไง? ทำไมชิงเฟิงถึงตีกลับคำขอร่วมมือของเรา? พวกเขาไม่ไว้หน้าตระกูลหวังเลยหรือไง?”