หลินซิงเหยาหลับตาลง ก่อนจะค่อย ๆ จมเข้าสู่ห้วงนิทรา
ในความฝัน หลินซิงเหยาหวนกลับไปตอนอายุ 10 ขวบ ตอนที่ถูกลักลอบพาตัวไปต่างประเทศ
คนที่ลักลอบพาพวกเธอไปเป็นองค์กรชั่วร้ายที่ทำธุรกิจผิดกฎหมายโดยเฉพาะ พวกมันขนเด็ก ๆ มาจากประเทศต่าง ๆ ก่อนจะนำไปขายต่อในต่างแดน เพื่อค้าประเวณีและซื้อขายอวัยวะ
โรงงานร้างแห่งหนึ่งถูกใช้เป็นสถานีพักระหว่างทาง ภายในถูกดัดแปลงเป็นห้องต่าง ๆ สำหรับใช้ประโยชน์หลากหลายรูปแบบ
หลินซิงเหยากับเด็กอีกหลายคนถูกส่งไปขังไว้ในโรงงานร้างแห่งนั้น
เด็กที่ถูกขังอยู่ห้องเดียวกับเธอมีจำนวนมาก อายุไล่เลี่ยกัน และมาจากทั่วทุกมุมโลก
ตอนแรกเด็ก ๆ เบียดเสียดกันอยู่เต็มห้อง ทว่าค่อย ๆ ถูกพาตัวออกไปทีละคน จำนวนคนในห้องจึงลดลงเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดเหลือเพียงเธอคนเดียว
เธอรู้ว่าอีกไม่นานก็คงถึงคราวถูกพาตัวไป แม้ไม่รู้ว่าจะถูกพาไปที่ไหน แต่จุดจบคงไม่ดีแน่
โชคยังดี คืนนั้นคนที่นำอาหารมาให้ลืมล็อกประตู เธอจึงแอบหนีออกมาได้
ทางเดินในโรงงานร้างแคบยาวและชื้นแฉะ เธอวิ่งไม่หยุด หวังจะหนีออกไปให้ได้
แต่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอไม่รู้ทางเลยสักนิด ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่แตกตื่น เธอวิ่งลนลานไปเรื่อย ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องประหลาดห้องหนึ่ง
ภายในห้องมีกลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออย่างรุนแรง อีกทั้งยังมีคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวหลายคนยืนล้อมเตียงผ่าตัด ไม่รู้กำลังทำอะไรกันอยู่