วิศวกรหลิวกับวิศวกรหวังต่างก็มองออกว่าหลินซิงเหยาดูสนิทสนมกับประธานจวินและประธานซ่งของพวกเขามาก
วิศวกรหวังถามว่า “คุณหลินรู้จักประธานซ่งด้วยเหรอ? หรือว่าก่อนหน้านี้ประธานซ่งเคยชวนคุณไปทำงานด้วย? ตาถึงจริง ๆ สมกับเป็นประธานซ่งของพวกเรา!”
น่าเสียดายที่คำประจบนี้กลับไม่ได้ทำให้ซ่งไป๋ซวี่รู้สึกดีนัก เพราะเขาพยายามแย่งตัวเธอมาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ พอวิศวกรหวังพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา จวินเสวียนเย่ก็ย่อมถือโอกาสล้อเขาแน่นอน
เป็นอย่างที่คิด จวินเสวียนเย่ปรายตามองซ่งไป๋ซวี่อย่างเยาะเย้ย ก่อนเอ่ยเป็นนัยว่า “คนของผม ใครก็อย่าคิดแย่งไป!”
พอได้ยินเช่นนั้น วิศวกรหลิวก็เข้าใจว่า “คนของผม” ที่เขาพูดถึงหมายถึงคนในตระกูลจวิน จึงยิ้มกว้างขึ้นมาทันที “ประธานจวิน หมายความว่าคุณหลินเป็นคนของตระกูลจวินเราเหรอ? ฮ่า ๆ ผมว่าแล้วสิ แค่คนรับใช้จะมีฝีมือขนาดนี้ได้ยังไง ที่แท้ก็เป็นเพื่อนร่วมงานในบริษัทแล้วนี่เอง!”
จวินเสวียนเย่ตอบเสียงเรียบ “ไม่ใช่ เธอไม่ใช่เพื่อนร่วมงานในบริษัทของคุณ”
เสียงหัวเราะของวิศวกรหลิวหยุดกึก “หา?”
จวินเสวียนเย่กล่าวต่อว่า “เธอเป็นนายหญิงของคุณต่างหาก!”
วิศวกรหลิว “……”
วิศวกรหวัง “……”
เหล่าบุคลากรฝ่ายเทคนิค “……”
ซ่งไป๋ซวี่กุมขมับพลางถอนหายใจ ในโลกนี้มีคนให้แย่งตัวอยู่มากมาย และเขาก็มีความสามารถพอจะแย่งตัวใครก็ได้ ยกเว้นคนนี้ที่ยากเกินไปจริง ๆ
หลินซิงเหยาถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว จึงคุยเล่นกับวิศวกรหลิวและคนอื่น ๆ ต่อไม่ได้ ทำให้รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
จวินเสวียนเย่เดินเข้าไปหาแล้วถามว่า “เมื่อเช้าคุณออกจากบ้านบอกว่าจะไปเยี่ยมเสี่ยวอู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมไปเยี่ยมจนมาถึงที่นี่ได้ล่ะ? แถมยังถูกวิศวกรหลิวกับวิศวกรหวังแย่งกันชวนเข้าทำงานอีก คุณนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ!”