หลินซิงเหยาจำได้ว่า ตอนนั้นคุณลุงในเครื่องแบบทหารลูบศีรษะเธอ พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “หนูน้อย การเป็นวีรบุรุษไม่ใช่เรื่องง่าย บางครั้งต้องทนรับความเข้าใจผิดมากมาย ทั้งยังต้องเผชิญความเป็นความตายอยู่ตลอด ต่อให้ตายไป ก็เป็นได้แค่วีรบุรุษไร้นาม ไม่มีแม้แต่ธงชาติมาคลุมศพ”
หลินซิงเหยาเงยใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้น ดวงตาสุกใสคู่นั้นเปี่ยมด้วยความสุขุมเกินวัย “หนูไม่กลัว!”
บางทีอาจเป็นเพราะแววตาของเธอนิ่งสงบและสุขุมเกินไป หรือบางทีความมุ่งมั่นของเธออาจทำให้คุณลุงคนนั้นซาบซึ้ง ภายหลังหลินซิงเหยาจึงถูกส่งไปยังหน่วยฝึกพิเศษเยาวชนแห่งหนึ่งในแคว้น Z ซึ่งก่อตั้งขึ้นเพื่อบ่มเพาะบุคลากรที่มีความสามารถพิเศษโดยเฉพาะ
เขาบอกเธอว่า “หนูน้อย การฝึกในโรงเรียนทหารหนักมาก ถ้าหนูเรียนจบได้อย่างราบรื่น ลุงจะอนุมัติให้หนูเข้าร่วมองค์กรของเรา”
ที่จริงแล้ว หน่วยฝึกพิเศษเยาวชนเป็นสถาบันที่คัดเลือกต้นกล้าทหารผู้มีความสามารถโดดเด่นโดยเฉพาะ การฝึกเข้มงวดและข้อกำหนดสูงมาก อัตราการคัดออกจึงสูงลิ่ว แต่หากเรียนจบได้ ก็จะได้เป็นกำลังหลักของกองทัพต่าง ๆ
หลักสูตรห้าปี หลินซิงเหยาใช้เวลาเพียงสองปีก็เรียนจบด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยมทั้งวิชาสามัญและวิชาการต่อสู้ เธอได้รับการคัดเลือกให้เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยการทหาร มหาวิทยาลัยหลวงแห่งแคว้นเอ็ม โดยตรง และเลือกเรียนสาขาการจัดการทางทหารเป็นวิชาเอก
หลังเรียนจบ เธอมีทางเลือกอยู่สองทาง
ทางแรกคือกลับประเทศ เข้ารับราชการในกองทัพประจำการและทำงานด้านการจัดการ นี่เป็นเส้นทางที่สดใสที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย อีกไม่กี่ปีเธอก็จะกลายเป็นนายพลที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น Z และมีชีวิตรุ่งโรจน์เปล่งประกาย