หวังซินเยว่ทนความรู้สึกที่ต้องพบกับอุปสรรคไปเสียทุกเรื่องไม่ไหว เธอยังไม่ยอมแพ้ จึงเอ่ยกับผู้อำนวยการหลี่ด้วยท่าทีวางอำนาจ
“ทำคนทำงานต้องเผื่อทางถอยไว้เสมอ ท่านผู้อำนวยการหลี่ ฉันได้ยินว่าโรงพยาบาลของพวกคุณโด่งดังที่สุดด้านกระดูกและข้อ สาเหตุหลักก็คือพวกคุณร่วมมือกับบริษัทอุปกรณ์การแพทย์ดีดับเบิลยูมาตลอด ทำให้ผู้ป่วยได้ใช้แขนขาเทียมที่ดีที่สุดในโลก。”
“แต่อย่าลืมว่า บริษัทดีดับเบิลยูทำธุรกิจด้วยการหมุนทุน ไม่เหมือนโรงพยาบาล สนแต่ผลประโยชน์。”
“ตระกูลหวังของเราในแคว้นเอ็มก็มีธุรกิจเกี่ยวข้องกับวงการแพทย์ และเคยร่วมมือกันอย่างลึกซึ้งกับดีดับเบิลยู พ่อของฉันก็พอพูดคุยกับผู้บริหารของดีดับเบิลยูได้ ถ้าวันนี้คุณฉีกหน้ากันจริง ทำเรื่องให้ถึงที่สุด ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ！”
เหยาต้าเหนียนได้ยินแล้วก็พลันมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการอาวุโสตรง ๆ จึงพูดอ้อม ๆ ว่า “ผู้อำนวยการครับ เมื่อครู่ผมทำเรื่องนี้ได้ไม่ดีจริง ๆ ผมขอโทษ แต่ตระกูลหวังก็ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าไปล่วงเกินจะดีกว่า โดยเฉพาะพี่เขยของผม เขารู้จักผู้บริหารระดับสูงของดีดับเบิลยูจริง ๆ คนในแวดวงทุนแบบพวกเขา บางทีแค่คำพูดเดียวบนโต๊ะเหล้า ก็อาจทำลายความร่วมมือที่สร้างกันมาหลายปีได้”
เวลานี้ผู้อำนวยการหลี่เองก็ลำบากใจอยู่บ้าง
เขาเป็นคนเที่ยงธรรม ไม่ยอมโอนอ่อนให้ใครก็จริง แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของโรงพยาบาล ก็ไม่อาจมองข้ามภาพรวมได้ โดยเฉพาะความสัมพันธ์กับดีดับเบิลยูที่สำคัญมาก