ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินซิงเหยาก็ดังขึ้น
วันจันทร์เป็นวันที่จวินเสวียนเย่งานยุ่งที่สุด เขาประชุมมาตลอดครึ่งวัน เพิ่งมีเวลาว่างโทรหาหลินซิงเหยา “เรื่องที่โรงพยาบาลเรียบร้อยหรือยัง? เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม?”
หลินซิงเหยาพูดเป็นนัยว่า “ฉันจองคิวพบผู้เชี่ยวชาญที่เก่งสุด ๆ ไว้ แต่เก่งจนลบคิวของพวกเราออก ปล่อยให้รอเก้อทั้งเช้า หลานสาวของเขายังพูดอีกว่าโรงพยาบาลฝูกวงไม่ต้อนรับพวกเรา ห้ามพวกเรามาที่นี่ด้วย”
เมื่อจวินเสวียนเย่ได้ยินว่าหลินซิงเหยาถูกคนหาเรื่อง เขาก็พูดว่า “รอผม 1 นาที”
หวังซินเยว่ฟังก็รู้ทันทีว่าคนที่โทรมาคงเป็นจวินเสวียนเย่ ความอิจฉาพุ่งขึ้นมาแทบจะทันที พวกเขารู้จักกันมานานตั้งแต่เด็ก แต่จวินเสวียนเย่ไม่เคยใส่ใจเรื่องของเธอเลยสักครั้ง
“คิดว่าหาสามีมาช่วยแล้วจะมีประโยชน์เหรอ? บอกไว้เลย ต่อให้จวินเสวียนเย่มาถึงที่นี่วันนี้ ลุงเขยฉันก็ไม่มีทางตรวจให้พวกเธอ!”
เหยาต้าเหนียนเคยเป็นนักศึกษายากจน อาศัยเงินสนับสนุนจากน้องสาวของแม่หวังซินเยว่จึงได้เข้าเรียนแพทย์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งการเลื่อนขั้นและการสร้างชื่อเสียงก็ล้วนได้แรงหนุนจากตระกูลหวัง
พูดได้ว่า หากไม่มีตระกูลหวัง เขาก็คงไม่มีสถานะอย่างทุกวันนี้
เพราะฉะนั้น สำหรับหวังซินเยว่ซึ่งเป็นบุตรสาวสายตรงของตระกูลหวัง เหยาต้าเหนียนย่อมต้องยืนหยัดสนับสนุนเธออย่างเต็มที่
เขาประกาศจุดยืนทันทีว่า “ไม่ว่าคุณจะมีเบื้องหลังอะไร ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ผมเป็นหัวหน้าแผนกกระดูกและมีสิทธิ์ปฏิเสธการตรวจรักษา ต่อให้เป็นผู้อำนวยการก็ยังต้องไว้หน้าผมอยู่บ้าง เอาละ ซินเยว่ ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับคนพวกนี้แล้ว ไปกันเถอะ”