เบื้องหน้าอาจเป็นคนที่เขาตามหามานานถึง 5 ปี แต่ข้างกายกลับเป็นภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขและผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน
แววตาของจวินเสวียนเย่หม่นลงเล็กน้อย เจือความเสียดายอยู่หลายส่วน ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลังเลนานนัก ปลดเข็มขัดออกแล้วมัดหลินซิงเหยากับตัวเองไว้ด้วยกัน เพื่อไม่ให้เธอไถลลงไปอีก
ในวินาทีนั้น เขารู้แล้วว่าชาตินี้คงไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงข้างกายได้อีก
ส่วนบนเรือที่อยู่ไม่ไกล เหล่าทหารจัดการการต่อสู้เสร็จสิ้นแล้ว ต่างปีนบันไดเชือกกลับขึ้นไปในห้องโดยสารอย่างคล่องแคล่ว
ซ่งไป๋ซวี่ตะโกนจนเสียงแหบอยู่กลางทะเล แต่คนบนเครื่องบินกลับดูราวกับมองไม่เห็นพวกเขา เครื่องบินบินสูงขึ้นเรื่อย ๆ พอเฉียดผ่านพวกเขา ไฟส่องค้นหาบนเครื่องก็ส่องวาบอยู่สองสามครั้ง ท้ายที่สุดมันไม่ได้หยุดลง ก่อนจะหายลับไปในกลุ่มเมฆที่อยู่ไกลออกไป
แม้จวินเสวียนเย่จะรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ แต่เมื่อมองผู้หญิงในอ้อมแขนที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ทั้งตอนนี้ยังอ่อนแรงเหลือเกิน เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ “บางทีแบบนี้ก็ดีแล้ว”
สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในวินาทีที่เฮลิคอปเตอร์บินผ่านพวกเขา เหล่าทหารในห้องโดยสารต่างทำความเคารพพร้อมกัน เพื่อแสดงความนับถือผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา
เฮลิคอปเตอร์เพิ่งบินห่างออกไปได้ไม่นาน หน่วยกู้ภัยที่ตำรวจส่งมาก็มาถึง...
หลินซิงเหยาฝันอย่างเลือนราง
ในฝัน เธอคล้ายกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบิน บินผ่านเหนือน่านน้ำต่างแดนแห่งหนึ่ง