จวินเสวียนเย่พูดเพียงว่า “พูดมากจริง!”
ซ่งไป๋ซวี่หัวเราะหยัน “ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดมาก ๆ ของฉันเมื่อกี้ล่อมันมา คุณก็คงฆ่ามันได้ไม่ง่ายขนาดนี้หรอก”
เมื่อครู่จวินเสวียนเย่ดึงกระดุมแขนเสื้อเม็ดหนึ่งออกจากแขนเสื้อสูท แล้วค่อย ๆ ใช้มันตัดเชือกจนขาด นั่นจึงทำให้เกิดเหตุการณ์ต่อมา
สถานที่ที่พวกเขาถูกคุมตัวอยู่บนดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือสำราญ หากคิดจะหนี ก็ต้องลงไปยังดาดฟ้าชั้นถัดไปก่อน ไม่อย่างนั้นระยะห่างจะมากเกินไป ต่อให้กระโดดลงทะเลก็ไปไม่ถึง
ซ่งไป๋ซวี่แอบชะโงกหน้าออกไปดู ก่อนจะหดกลับมาแล้วบอกจวินเสวียนเย่ว่า “ให้ตายสิ ข้างล่างมีคนเฝ้าอยู่สี่คน ฝีมือคุณไม่เลวนี่ เราบุกฝ่าไปกันเลยดีไหม? พอลงไปถึงดาดฟ้าชั้นล่าง เราก็กระโดดลงทะเลได้ทันที”
จวินเสวียนเย่กล่าวว่า “แค่กระโดดลงทะเลยังไม่พอ ถ้าถูกพบเข้า พวกมันกวาดปืนกลใส่ทีเดียว ศพก็ลอยเกลื่อนแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “อีกอย่าง เงินนั่นจะปล่อยให้พวกมันเอาไปไม่ได้”
ซ่งไป๋ซวี่ฟังแล้วทั้งขำทั้งโมโห “ป่านนี้แล้ว คุณยังจะห่วงเงินบ้าบออะไรอีก? ชีวิตสำคัญกว่าหรือเงินสำคัญกว่า?”
จวินเสวียนเย่ตอบอย่างจริงจัง “ถ้าเงินถูกพวกมันเอาออกไปนอกน่านน้ำแล้ว ก็ยากจะตามคืน ช่วงหลายปีมานี้ต่างแดนวุ่นวายขนาดนั้น มีเงินก้อนโตอยู่ในมือ ใครจะรู้ว่าพวกมันจะกลายเป็นองค์กรคนเชือดกลุ่มต่อไปหรือเปล่า”
ซ่งไป๋ซวี่กะพริบตาปริบ ๆ “คุณหมายความว่ายังไง? เราสองคนจะกลับไปขโมยเงินคืนอีกหรือ? คิดให้ดีสิ บนเรือมีโจรอยู่เต็มไปหมดนะ ฝีมือคุณไม่เล่าก็จริง แต่ฉัน... ฉันแค่เคยฝึกยูโดอยู่หลายปีตอนเด็ก ๆ ถึงเวลาคับขันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก!”