หลินซิงเหยาไม่มีอารมณ์ดูท่านผู้เฒ่าหลูอบรมสั่งสอนรุ่นหลัง “ท่านผู้เฒ่าหลู ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีบางเรื่องที่ต้องจัดการ ขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้มีเวลาว่างค่อยมาทานข้าวกับท่านใหม่”
“เหยาเหยา เหยาเหยา!”
ท่านผู้เฒ่าหลูเดิมทีอยากจะตามไป แต่เคราะห์ร้ายสองวันนี้โรคเกาต์กำเริบ ปวดเท้าจนเดินไม่ไหว ได้แต่ทุบอกด้วยความขัดใจ เอาไม้เท้าตีซ่งไป๋ซวี่ “ไอ้เด็กบ้า ยังยืนเซ่ออยู่อีกทำไม? รีบไปตามคนกลับมาให้ข้าหน่อย! บอกให้เลยนะ ถ้าแกทำให้เหยาเหยาโกรธ ข้าจะตัดความสัมพันธ์กับแก!”
ซ่งไป๋ซวี่รีๆ รอๆ ไม่อยากไปตามคน จนกระทั่งถูกท่านผู้เฒ่าหลูจับได้ กำลังจะไล่ไปทุบตีเขาด้วย เขาถึงยอมขับรถไปตามหลินซิงเหยาอย่างจำใจ
หลินซิงเหยาเพิ่งเดินมาถึงลานจอดรถ กำลังเปิดประตูรถตัวเอง รถสปอร์ตหรูสีดำคันหนึ่งก็มาจอดขวางหน้ารถเธอไว้พอดี กีดขวางทางออกของเธอ
ซ่งไป๋ซวี่กดเปิดกระจกรถ เหลือบมองรถคันราคาถูกของเธอ “คุณเหยาใช่ไหม? ขอโทษด้วยนะครับที่เมื่อกี้ช่างพูดพล่อยๆ ไป ถ้าคุณเต็มใจ ผมยินดีมอบรถใหม่ให้คุณหนึ่งคัน รุ่นไหนคุณเลือกเองก็ได้ครับ ตาของผมบอกว่าคุณเป็นคนเก่ง ก็ย่อมสมควรมีรถชั้นสูงมาเสริมฐานะคุณเช่นกัน”
เพื่อเห็นแก่ตาของตน ซ่งไป๋ซวี่คิดว่าตัวเองให้เกียรติเธอมากพอแล้ว ถ้าไม่ยอมรับอีก งั้นผู้หญิงคนนี้ก็ไร้มารยาทเกินไปแล้ว
“คุณจะให้รถฉันงั้นเหรอ” หลินซิงเหยาส่งสายตาดูแคลนปัดไปที่รถของเขาแวบหนึ่ง “แบบของคุณนี่นะหรือ?”
ซ่งไป๋ซวี่คิดในใจ สมแล้วที่เป็นผู้หญิงโลภไม่มีที่สิ้นสุด เอ่ยปากก็จะเอาของฉันแบบนี้เลยงั้นเหรอ? นี่มันรถจำนวนจำกัดนะ ราคาสิบกว่าล้านเลยนะ!