ซ่งไป๋ซวี่หลับไปด้วยความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งทั้งที่ยังสะลึมสะลือ เขานึกว่าเป็นสายจากหลินซิงเหยาอีก จึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่ดูหน้าจอแล้วพูดว่า “เราไปดูฝนดาวตกกัน ตอนนี้เลย...”
“กลางวันแสก ๆ จะไปดูฝนดาวตกอะไร?”
เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงสูงจนทำเอาความง่วงของซ่งไป๋ซวี่หายวับไปทันที “หา? คุณเป็น...”
“ฉันเป็นแม่แก!” อีกฝ่ายฟังดูโกรธมาก “อาซวี่ โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังงัวเงียไม่รู้เรื่องอยู่ได้?”
ซ่งไป๋ซวี่ตอบเสียงไม่ค่อยดีนัก “แม่เวลานอนก็ไม่งัวเงียหรือไง? มีอะไรก็รีบพูด ถ้าไม่มีฉันวางแล้วนะ”
พ่อแม่ของซ่งไป๋ซวี่เป็นสามีภรรยาที่เปิดกว้าง แต่งงานกันแล้วมีลูก หลังจากนั้นต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง แถมต่างก็มีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ มากมายไม่แพ้กัน
ตอนซ่งไป๋ซวี่อายุ 8 ขวบ เขาเคยเห็นแม่พาชู้กลับบ้านมานอนด้วยกัน
โชคดีที่ต่อให้แม่หน้าหนาแค่ไหน ก็ยังคิดว่าเรื่องแบบนี้ส่งผลไม่ดีต่อจิตใจและการเติบโตของลูก จึงไม่พาชู้กลับบ้านอีก เล่นสนุกอยู่ข้างนอกแทน แต่ผลก็คือซ่งไป๋ซวี่กลายเป็นเด็กที่ไม่มีแม่คอยดูแลอย่างสิ้นเชิง
ถ้าถามว่าพ่อของเขาหายไปไหน เรื่องนั้นพูดแล้วก็ยาว คนภายนอกบอกว่าพ่อป่วยตาย แต่ความจริงคือพ่อเขาตายคาเตียงชู้ ซึ่งชู้คนนั้นเป็นนักฆ่าคนหนึ่ง ปีที่พ่อเสียชีวิต ซ่งไป๋ซวี่เพิ่งเรียนจบและกลับประเทศได้ไม่นาน ตอนนั้นเขาอายุยี่สิบต้น ๆ พอดี
ตั้งแต่เด็กเขาก็ไม่ค่อยผูกพันกับพ่อแม่ แม้แต่ตอนฝังศพพ่อ เขายังพยายามบีบน้ำตาสักสองหยดให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ไม่ว่าจะกะพริบตาอย่างไร น้ำตาก็ไม่ยอมไหลออกมา