หลี่รุ่ยรุ่ยผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็รีบเรียกกำลังใจกลับมา «คุณจำฉันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจำคุณได้ ตอนเด็ก ๆ คุณดูเรียบร้อยมาก แถมยังขี้อายง่ายด้วย พอมีผู้หญิงมาคุยด้วย คุณก็จะก้มหน้าหน้าแดง»
จู้เสี่ยวเหวินได้ยินแล้วมองซ่งไป๋ซวี่ราวกับเห็นผี คล้ายอยากมองหาร่องรอยของเด็กชายขี้อายหน้าแดงในอดีตบนใบหน้าเขา
ซ่งไป๋ซวี่หงุดหงิดเล็กน้อย «ฉันก้มหน้าแล้วคุณยังเห็นว่าหน้าแดงอีกเหรอ สายตาดีขนาดนั้นเลย?»
หลี่รุ่ยรุ่ยตอบ «ใช่แล้ว ตั้งแต่เด็กฉันก็สายตาดี! คุณต้องนึกออกแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะจำได้ยังไงว่าฉันสายตาดี?»
ซ่งไป๋ซวี่พูดไม่ออก: เรื่องแบบนี้ยังโยงกันได้อีกเหรอวะ?!
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของซ่งไป๋ซวี่ก็ดังขึ้น เขาเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อรับสาย
จู้เสี่ยวเหวินกำลังจะเดินตามไป แต่หลี่รุ่ยรุ่ยเรียกเธอไว้ «คุณเป็นลูกน้องของพี่ซ่งเหรอ?»
จู้เสี่ยวเหวินมองไปทางซ่งไป๋ซวี่ เห็นว่าเขายังอยู่ในบริเวณห้องรับแขก ไม่ได้ออกไปไกลจนพ้นระยะที่เธอมองเห็น จึงค่อยมีเวลาตอบหลี่รุ่ยรุ่ย «ใช่»
หลี่รุ่ยรุ่ยก็ชวนเธอคุยอย่างสนิทสนม เล่าเรื่องของตัวเองกับซ่งไป๋ซวี่สมัยประถมเสียยืดยาว โดยเน้นว่าโรงเรียนของพวกเขาเป็นโรงเรียนคนรวย นักเรียนที่เข้าเรียนได้ล้วนมีทรัพย์สินไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยล้าน
ฟังมากเข้า จู้เสี่ยวเหวินก็พอจะปะติดปะต่อภาพของซ่งไป๋ซวี่ตอนเด็กได้
ซ่งไป๋ซวี่ในวัยเด็กกับตอนนี้แทบเป็นคนละคน เขาเก็บตัว เงียบขรึม ต่อให้ตบสักฉาดก็ยังเค้นคำพูดออกมาไม่ได้ วัน ๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน ไม่สนใจใครทั้งนั้น