“ช่างเถอะ ๆ!” พี่เสือดาวโบกมือ “โจรยังมีจรรยาบรรณ ขอแค่พวกแกจ่ายเงินตรงเวลา พวกเราก็จะไม่แตะต้องผู้หญิงที่นี่”
น่าเสียดายที่ผู้หญิงที่เขาพูดถึงไม่ได้รวมหวังซินเยว่ด้วย
จากนั้นพวกโจรก็ไม่กล้าผลีผลามอีกจริง ๆ
ซ่งไป๋ซวี่ฉวยจังหวะที่พวกโจรไม่ทันสังเกต กระซิบถามจวินเสวียนเย่ “เมื่อกี้ตอนยกเลิกการรบกวนสัญญาณ พวกคุณแจ้งตำรวจหรือยัง?”
จวินเสวียนเย่มองนาฬิกาข้อมือ “น่าจะมาถึงแล้ว”
ซ่งไป๋ซวี่ถาม “มาถึงแล้ว ทำไมไม่มีความเคลื่อนไหวเลยล่ะ?”
จวินเสวียนเย่เหลือบมองเขาราวกับมองคนปัญญาอ่อน “ตอนนี้ยังจะให้เปิดสัญญาณเตือนให้พวกโจรรู้ตัวอีกหรือไง?”
ซ่งไป๋ซวี่ยิ้ม “ก็จริง แต่พอมองไม่เห็นอะไรแบบนี้แล้วรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย”
คนทั่วไปย่อมไม่ทันสังเกต แม้แต่โจรที่ทำหน้าที่เฝ้ายามก็ยังจับสัญญาณไม่ได้
แต่หลินซิงเหยาเป็นทหารที่ประจำแนวหน้ามาหลายปี จึงสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่าหน่วยช่วยเหลือมาถึงแล้ว ทั้งยังลอบเข้ามาประจำตำแหน่งเรียบร้อย
ขณะเดียวกัน อุปกรณ์สื่อสารรูปดอกไม้ก็มีข้อความส่งเข้ามา
โชคดีที่ของชิ้นนี้ดูเชยและราคาถูก พวกโจรถึงไม่ได้ยึดไป
เธอทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ยกดอกไม้แนบหู เสียงของไป๋หลางก็ดังขึ้นจากด้านใน
“หัวหน้าทีม ตำรวจและกองกำลังติดอาวุธของแคว้น Z ออกปฏิบัติการแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา พวกเราจะเฝ้าสังเกตการณ์อยู่รอบนอก”
หลินซิงเหยารับรู้สถานการณ์แล้ว จึงไม่พูดอะไรต่อ
ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าความวุ่นวายจะทำให้ตัวประกันได้รับอันตราย แค่หลินซิงเหยาคนเดียวก็จัดการพวกโจรกลุ่มนี้ให้ราบคาบได้แล้ว