พี่เสือดาวพูดต่อว่า “เราต้องการเรือด้วย เอาเรือสำราญลำใหญ่ที่แล่นไปต่างประเทศได้! เวลากระชั้นชิด ภายใน 24 ชั่วโมงต้องเตรียมให้ครบ!”
“ให้ตายสิ! เรือสำราญก็ราคาไม่ใช่น้อยนะ! ไม่ได้ เงินส่วนนี้ต้องหักจาก 5.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ไม่อย่างนั้นฉันขาดทุนแย่… เดี๋ยว ๆ อย่าจ่อปืนสิ ฉันตกลงแล้ว! ตกลงก็ได้ไหมล่ะ? เอะอะก็ชักปืน ไม่มีความจริงใจในการเจรจาเลยสักนิด!”
“พวกคุณปิดเครื่องรบกวนสัญญาณก่อน ไม่อย่างนั้นฉันโทรออกไม่ได้ แล้วจะเตรียมเงินกับเรือสำราญให้พวกคุณได้ยังไง?”
พวกโจรจึงหยุดรบกวนสัญญาณชั่วคราว แต่ยังเอาปืนจ่อหัวซ่งไป๋ซวี่ไว้เพื่อให้เขาโทรศัพท์ หากกล้าพูดอะไรเกินกว่าที่ตกลงกันไว้ พวกมันจะยิงหัวเขาทิ้งทันที
อย่าดูแค่ท่าทางเหลาะแหละของซ่งไป๋ซวี่ เพราะคำพูดต่อรองอย่างไม่จริงจังของเขานั่นแหละที่ช่วยสงบสติอารมณ์พวกโจร และรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้ชั่วคราว
ตอนโทรศัพท์ เขาบอกให้เตรียมแค่เงินกับเรือสำราญ ไม่พูดอะไรเกินกว่านั้นสักคำ อย่างไรเสียเขาก็รู้ว่าจวินเสวียนเย่ต้องฉวยโอกาสนี้แจ้งตำรวจแน่
พอโทรเสร็จ พวกโจรก็ยึดโทรศัพท์ของเขาไปทันที แล้วเปิดเครื่องรบกวนสัญญาณอีกครั้ง
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกโจรจึงอารมณ์ดีขึ้นมาก ไม่นานโจรคนหนึ่งก็เล็งหวังซินเยว่ไว้
“พี่เสือดาว ผู้หญิงคนนี้หุ่นดีจริง ๆ ให้พวกน้อง ๆ ได้เล่นบ้างได้ไหม?”
พี่เสือดาวใจกว้าง โบกมือทีเดียวก็อนุญาต “ได้!”
ซ่งไป๋ซวี่กำลังจะพูดอะไรสักคำ หวังซินเยว่ก็ร้องเสียงดังขึ้นมาอีกว่า “หลังเวทียังมีคนอยู่! อย่าทำอะไรฉันนะ ฉันรู้เรื่องตั้งเยอะ จะบอกพวกคุณให้หมดเลย!”