อู่ตงซวี่เสียขาไปข้างหนึ่งแล้ว หลินซิงเหยาทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยให้เขากลับไปเสี่ยงอันตรายอีก
แต่อู่ตงซวี่กลับไม่คิดเช่นนั้น «ฉันซ่อมรถมาสองปี ใช้ชีวิตสงบสุขมาสองปี แต่ทุกวันก็ยังคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ในทีม ถึงจะอันตราย แต่ฉันก็ภูมิใจมาก มือคู่นี้เคยช่วยชีวิตคนมาเป็นร้อยเลยนะ หัวหน้า คุณว่าฉันมีสิทธิ์ภูมิใจสักหน่อยไหม»
หลินซิงเหยายิ้มบาง ๆ «มีสิ เธอภูมิใจได้ไปตลอดชีวิตเลย»
«งั้นคุณตกลงแล้วใช่ไหม»
«พูดมาขนาดนี้แล้ว ฉันจะไม่ตกลงได้ยังไง»
«ขอบคุณครับหัวหน้า!»
อู่ตงซวี่สลัดความหม่นหมองในอดีตทิ้งไป ยิ้มร่าเหมือนเด็ก ๆ นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เขามีความสุขจากใจจริง
ตอนกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลจวิน อู่ตงซวี่ยังอดเอ่ยปากชมไม่ได้ «หัวหน้า ที่แท้ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่เองเหรอครับ หรูหราไม่แพ้วังจักรพรรดิยุโรปวายที่เราเคยไปปฏิบัติภารกิจเมื่อก่อนเลย»
ระหว่างทาง หลินซิงเหยาเล่าเรื่องของตัวเองกับจวินเสวียนเย่คร่าว ๆ ให้เขาฟังไปแล้ว ตอนนี้จึงกำชับอีกครั้ง «องค์กรของเรามีสถานการณ์พิเศษ อย่าพูดถึงเรื่องในอดีตอีก แล้วก็อย่าเรียกฉันว่าหัวหน้า»
อู่ตงซวี่ย่อมทำตามคำหลินซิงเหยา «ครับ งั้นผมเรียกพี่สาวแล้วกัน»
หลินซิงเหยา «…ถ้าฉันจำไม่ผิด เธออายุมากกว่าฉันห้าปีไม่ใช่เหรอ»
อู่ตงซวี่เกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน «ผมลืมไปแล้ว รู้สึกมาตลอดว่าคุณเป็นหัวหน้า แถมดูเหมือนจะอายุมากกว่าผมอีก เรียกน้องสาวก็รู้สึกไม่ค่อยให้เกียรติ»
หลินซิงเหยาหัวเราะ «พอเถอะ ไม่ต้องคิดมาก เรียกฉันว่าเหยาเหยาก็ได้»