ใช้เวลาอยู่นานกว่าซ่งไป๋ซวี่จะยอมรับความจริงได้ว่า หลินซิงเหยาคือเจ้าของตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังชิงเฟิง
เขาลูบจมูก ก่อนพูดเอาใจว่า “ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าชิงเฟิงเป็นของเหยาเหยา ฉันก็คงไม่แข่งกับเธอหรอก”
จวินเสวียนเย่หัวเราะเยาะ “พูดอย่างกับนายแข่งชนะได้งั้นแหละ”
ซ่งไป๋ซวี่ยกมือกุมหน้าผาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบา “เหยาเหยาก็มีความเกี่ยวข้องกับทางประเทศจีด้วยใช่ไหม?”
จวินเสวียนเย่เลิกคิ้ว “ทำไมถึงถามแบบนั้น?”
ซ่งไป๋ซวี่พูดว่า “พวกเราล่วงเกินดยุกหลัวเค่อ จนเกือบโดนคนถล่มเละ แต่เวลาแค่ครึ่งวัน เรื่องกลับพลิกไปอีกทาง แถมกษัตริย์ประเทศจียังออกมาชี้แจงด้วยตัวเองอีก ดยุกแคตเตอร์คนใหม่เพิ่งมาถึงแคว้น Z ก็ประกาศร่วมมือกับชิงเฟิงทันที โดยไม่ตรวจสอบอะไรเลยสักอย่าง ถ้าเหยาเหยาไม่มีเบื้องหลังในประเทศจี ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด”
จวินเสวียนเย่ยักไหล่ “นายอยากคิดยังไงก็คิดไปเถอะ”
ซ่งไป๋ซวี่ไม่ยอมแพ้ ไล่ถามต่อ “จวินเสวียนเย่ บอกฉันมาตรง ๆ เหยาเหยามีเบื้องหลังอะไรกันแน่?”
จวินเสวียนเย่ลุกขึ้นจัดสูทให้เข้าที่ ก่อนเริ่มไล่แขก “เธอมีเบื้องหลังอะไรแล้วเกี่ยวอะไรกับนาย? ฉันต้องเข้าประชุมแล้ว นายกลับไปได้แล้ว ประธานตระกูลซ่งอย่างนายว่างทุกวันแบบนี้ คนอื่นจะคิดว่าตระกูลซ่งใกล้เจ๊งเอา”
ซ่งไป๋ซวี่ “……”
ถ้าพูดถึงความว่างแล้ว คงไม่มีเจ้าของกิจการคนไหนว่างไปกว่าหลินซิงเหยาอีกแล้ว
นับตั้งแต่ชิงเฟิงคว้าคำสั่งซื้อจากประเทศจีมาได้ ลู่เว่ยเหาก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้พักทุกวัน ส่วนหลินซิงเหยากลับปล่อยมือไม่ยุ่งกับอะไรเลย ราวกับธุรกิจนั้นไม่ใช่กิจการในนามของเธออย่างไรอย่างนั้น