เมื่อก่อนดยุกหลัวเค่อมองเจิ้งฮุ่ยซินแล้วรู้สึกเพียงว่าเธอสวยและเซ็กซี่ ยิ่งมองก็ยิ่งหลงรัก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นตัวกาลกิณี ยิ่งมองก็ยิ่งรำคาญ
ยามผู้ชายเบื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ย่อมไม่เหลือความสงสารให้แม้แต่น้อย
ดยุกหลัวเค่อเตะเจิ้งฮุ่ยซินจนกระเด็นออกไปอย่างไม่ไยดี «ผู้หญิงโง่เง่าอย่างคุณ ต่อให้จะใส่ร้ายคนอื่น ก็หัดวางแผนให้ฉลาดกว่านี้หน่อยสิ! แต่คุณกลับเอารูปปลอมมาใช้จนใคร ๆ ก็มองออกว่ามีพิรุธ ครั้งนี้ฝ่าบาททรงเห็นแก่หน้าประเทศจี จึงไม่ได้ประกาศความผิดของคุณออกมาตรง ๆ ไม่อย่างนั้นผมเองก็คงถูกคำประณามจากประชาชนถาโถมใส่จนจมดิน!»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจิ้งฮุ่ยซินก็เกิดความคิดว่าตัวเองยังพอมีโชคอยู่บ้าง «ในเมื่อฝ่าบาทไม่ได้ประกาศความผิดของฉัน บางทีเรื่องนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องเล็ก ไม่ต้องเอาเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องก็ได้...»
ทว่าดยุกหลัวเค่อกลับรู้สึกอึดอัดใจจนบอกไม่ถูก เขาพึมพำเสียงเบา «ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็กงั้นเหรอ? ที่กษัตริย์ไม่ประกาศก็แค่คำนึงถึงการเมือง ไม่ได้หมายความว่าพระองค์จะให้อภัยพวกเรา!»
เจิ้งฮุ่ยซินเบิกตากว้างอย่างงุนงง
ดยุกหลัวเค่อพูดต่อ «ฝ่าบาททรงแต่งตั้งดยุกแคตเตอร์มาทำงานแทนผม ตำแหน่งราชพาณิชย์ของผมถูกคนอื่นแทนที่แล้ว พรุ่งนี้เช้าผมจะกลับประเทศไปจัดการเรื่องภายใน»
«ดูแลตัวเองให้ดี!» พูดจบเขาก็มองเจิ้งฮุ่ยซินเป็นครั้งสุดท้าย ถอนหายใจแล้วหันหลังเดินจากไป
เจิ้งฮุ่ยซินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงคุกเข่าคลานไปสองสามก้าวแล้วกอดขาดยุกหลัวเค่อไว้อีกครั้ง «ที่รัก คุณหมายความว่ายังไง? หรือคุณไม่คิดจะพาฉันไปด้วย?»