ผู้ชายที่หยิ่งทะนงถึงเพียงนั้น กลับระมัดระวังต่อหน้าเธอราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ หลินซิงเหยารู้สึกสงสารเขาอยู่บ้าง
เธอเองก็ไม่อยากทรมานเขา “ไม่หรอก บนโลกนี้มีแค่คุณคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากแต่งงานด้วยจนแทบรอไม่ไหว”
จวินเสวียนเย่ไม่เข้าใจ “แล้วทำไมคุณถึงลังเลล่ะ?”
หลินซิงเหยาถอนหายใจ เธอรักจวินเสวียนเย่ แต่ขณะเดียวกันก็ยังตัดใจจากความฝันไม่ได้
“จวินเสวียนเย่ บอกฉันมาตรง ๆ ฉันทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคงมากใช่ไหม?”
จวินเสวียนเย่พยักหน้าพลางยิ้มขื่น “ก็ใช่ ผมไม่รู้ภูมิหลังที่แท้จริงของคุณ ตัวตนที่ผมรู้ตอนนี้ ผมรู้ว่ามันเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ไม่ใช่ตัวตนหลัก แม้ผมจะเคารพคุณและไม่คิดจะสืบหาความจริง แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ครอบครองคุณอย่างสมบูรณ์ ผมกลัวว่าคุณจะจากไปได้ทุกเมื่อ แล้วผมจะไม่มีวันตามหาคุณเจออีก”
“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคง แต่ถ้าคุณแต่งงานกับฉันจริง ๆ ต่อไปคุณอาจจะยิ่งไม่มั่นคงกว่าเดิม ฉันอาจหายไปเป็นชั่วโมง เป็นวัน หรือเป็นเดือนกว่าจะกลับมา แล้วอยู่ได้ไม่กี่วันก็ต้องจากไปอีก”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “ฉันถึงขั้นบอกคุณไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะไปทำอะไร คุณ...จะติดใจไหม?”
พอพูดออกไป หลินซิงเหยาก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนผู้หญิงเจ้าชู้ไร้หัวใจ ไม่บอกเหตุผลแล้วก็หายตัวไป แถมยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร ใครจะทนไหวกัน?
จวินเสวียนเย่ไม่พูดอะไร ราวกับกำลังครุ่นคิด
หลินซิงเหยาถามว่า “เพราะงั้นคุณก็จะติดใจใช่ไหม?”