แต่ไม่นาน ภาพฝันก็เปลี่ยนฉาก เบื้องหน้าปรากฏทะเลต่างแดนอันแปลกตา บนเรือเดินสมุทรลำใหญ่ที่จวินเสวียนเย่อยู่ มีโจรติดอาวุธกลุ่มหนึ่งบุกขึ้นมา หลังเสียงปืนดังสนั่นไปทั่ว เหล่าบอดี้การ์ดของเขาก็เสียชีวิตทั้งหมด ในช่วงเวลาคับขันนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งในชุดลายพรางพร้อมอาวุธก็ปรากฏตัวราวกับเทพเซียนลงมาช่วย นำลูกน้องหลายคนเข้าจัดการโจรชั่วช้าเหล่านั้นจนหมดสิ้นด้วยท่าทางคล่องแคล่วเด็ดขาด
“พาคนมาแค่นี้ก็กล้ามาถึงที่นี่แล้วหรือ? รู้ไหมว่าที่นี่อันตรายแค่ไหน?” ใบหน้าของหญิงสาวถูกแต่งพรางด้วยสีลายพรางหนาเตอะ แต่จวินเสวียนเย่ยังเห็นรอยยิ้มตรงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยของเธอได้ชัดเจน ช่างหยิ่งทะนงจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
เมื่อเห็นแก่การเป็นคนแคว้นเดียวกัน หญิงสาวจึงรับปากคุ้มกันพวกเขาไปส่ง จวินเสวียนเย่จึงมีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกับเธอช่วงสั้น ๆ สามวัน
เธอพูดไม่มาก มักเดินตรวจตราบนดาดฟ้า บางครั้งก็ถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ในแคว้น Z เธอบอกว่าไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว และคิดถึงบ้านเกิดมาก
จวินเสวียนเย่ถามเธอว่า “ในเมื่อคิดถึงบ้านเกิด แล้วทำไมไม่กลับไปล่ะ?”
หญิงสาวทอดสายตามองทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ก่อนตอบเสียงเรียบว่า “ปกป้องบ้านเมือง เป็นหน้าที่ของฉัน”
ชั่วขณะนั้น จวินเสวียนเย่พลันเกิดความเคารพยกย่องอย่างสูงในใจ
“คุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่?”
หญิงสาวส่ายหน้า ก่อนคลี่ยิ้มหวาน “ยังบอกไม่ได้ แต่สักวันฉันต้องได้กลับไปแน่ ไม่แน่ว่าในอนาคตฉันอาจไปหาคุณก็ได้นะ”
ส่วนตัวตนของเธอนั้นเป็นเรื่องที่ปิดบังไว้เป็นความลับ นอกจากนั้น เขายังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงและอายุของเธอ