ซ่งเชียนเชียนโกรธจนแทบถลนตาออกมา «เธออย่ารังแกกันเกินไปนักนะ!»
หลินซิงเหยาเป่าฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเล็บ «ถ้าฉันจะรังแกคุณ แล้วคุณจะทำอะไรฉันได้?»
โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้ ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ สำหรับบางคน ถ้าไม่จัดการให้หมอบราบคาบในคราวเดียว ครั้งหน้าก็จะกลับมาผงาดอีก
«นังสารเลว!» ซ่งเชียนเชียนเดือดดาลจนขาดสติ เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหลินซิงเหยา
ฝ่ามือยังไม่ทันฟาดลงมา หลินซิงเหยาก็คว้าข้อมือไว้ได้ ก่อนจะจับมืออีกฝ่ายตบฉาด ๆ กลับไปหลายครั้ง
ซ่งเชียนเชียนตั้งใจจะตบคนอื่น แต่กลับโดนตบเสียเอง ที่น่าอัปยศที่สุดคือถูกคนจับมือของตัวเองมาตบหน้าตัวเอง
ตอนนี้เรียกได้ว่าเจ็บทั้งมือ เจ็บยิ่งกว่าคือหน้า
พอเห็นดังนั้น หลินซิงเวยก็ตกใจจนลนลาน รีบเกลี้ยกล่อมเสียงตะกุกตะกัก «หลินซิงเหยา หยุดนะ! เธอเป็นคุณหนูตระกูลซ่ง ต่อให้เป็นตระกูลจวินก็ไม่ควรไปมีเรื่องกับตระกูลซ่งนะ»
หลินซิงเหยาพูดว่า «อะไร อยากรับโทษแทนเธอหรือ? ฉันแนะนำให้คิดให้ดีก่อนว่าตัวเองจะรับไหวไหม»
หลินซิงเวยไม่กล้าพูดอะไรอีกในทันที
หลินซิงเหยายิ้มหวานให้ซ่งเชียนเชียนอีกครั้ง «ที่จริงฉันก็คิดเหมือนกันว่าออกไปทั้งชุดชั้นในคงไม่ค่อยเหมาะ»
ซ่งเชียนเชียนโดนตบจนสิ้นหวัง พอได้ยินเช่นนั้นก็เกือบจะถอนหายใจโล่งอก
แต่หลินซิงเหยากลับพูดต่อว่า «ประเด็นคือหุ่นคุณแย่เกินไป จะทำให้ภาพลักษณ์ของเมืองเสียหาย เอาอย่างนี้ไหม คลานออกไปเหมือนหมา แล้วฉันจะยอมปล่อยคุณไป»
ซ่งเชียนเชียนถูกหลินซิงเหยาทำเอาจนแทบสติแตก ร้องไห้ออกมา «ฉันไม่กล้ามีเรื่องกับเธอแล้ว เห็นแก่ที่ฉันเป็นคนตระกูลซ่ง ปล่อยฉันไปเถอะ»