ทั้งสามคนจากตระกูลหลินเพิ่งมาถึงห้องรับแขก ยังไม่ทันได้นั่งให้เรียบร้อย หลินซิงเหยาก็ลงมาพอดี เมื่อเห็นคนตระกูลหลินอยู่ที่นี่ เธอจึงแปลกใจไม่น้อย
“อุ๊ย เหยาเหยามาแล้ว!” พอหลินโห่วเฉียงเห็นหลินซิงเหยา เขาก็ยิ้มดีใจ ก่อนจะบีบน้ำตาแห่งความตื่นเต้นออกมา “แต่งงานไปตั้งหลายวันแล้ว ทำไมไม่โทรหาคุณอาบ้างล่ะ? อยู่บ้านตระกูลจวินปรับตัวได้ไหม? คุณชายจวินดีกับเธอหรือเปล่า?”
หลินซิงเหยานับถือฝีมือการแสดงของหลินโห่วเฉียงจริง ๆ เธอยิ้มบาง ๆ “ที่แท้คุณอาก็เป็นห่วงหลานสาวขนาดนี้นี่เอง ฉันยังนึกอยู่ว่าหลายวันแล้วที่คุณอาไม่ติดต่อมา คงลืมฉันไปแล้วเสียอีก”
หลินโห่วเฉียงลูบจมูก ยิ้มเจื่อน ๆ “จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ? เธอเป็นหลานสาวคนเดียวของฉันนะ คุณอารักเธอที่สุดมาตลอดอยู่แล้ว”
เขาส่งสัญญาณให้จางเสวี่ยเหมยอย่างลับ ๆ จางเสวี่ยเหมยจึงรีบหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา
หลินโห่วเฉียงเริ่มแจกของขวัญอย่างกระตือรือร้น “ของพวกนี้คุณอากับอาสะใภ้ตั้งใจเลือกกันอยู่นาน อันนี้ให้แม่ของพ่อแม่สามี อันนี้ให้พ่อของพ่อแม่สามี ส่วนอันนี้ให้เหยาเหยา แล้วก็อันนี้ให้คุณชายรองบำรุงร่างกาย เอ๊ะ ทำไมไม่เห็นคุณชายรองเลยล่ะ?”
หลินซิงเหยาเดินไปที่โซฟา กวาดตามองของขวัญแล้วแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “อุ๊ย ของดีทั้งนั้นเลยนี่คะ ดูท่าคราวนี้คุณอากับอาสะใภ้จะควักกระเป๋าหนักไม่น้อย โดยเฉพาะผ้าพันคอผืนนี้ เป็นแบรนด์ดังเสียด้วย คงแพงกว่าเสื้อผ้ากองใหญ่ที่อาสะใภ้เคยซื้อให้ฉันมากเลยใช่ไหมคะ?”