ดยุกหลัวเค่อเองก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก ถึงได้เดินทางมาแคว้น Z ในครั้งนี้
เขารู้ว่าคำสั่งซื้อครั้งนี้ดึงดูดใจเหล่าพ่อค้าในแคว้น Z อย่างมาก จึงวางท่าถือเชิงมาตลอด
แต่กลับไม่คิดเลยว่า พ่อค้ารายใหญ่ที่เขาคาดว่าจะต้องมาขอร้องให้รับคำสั่งซื้อ กลับวางเฉยกันเสียทุกคน
ดยุกหลัวเค่อรู้สึกโมโหมาก กำลังจะสะบัดหน้าเดินจากไป
หลินซิงเหยากล่าวว่า “ท่านดยุก คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าตัวเองด่วนตัดสินเกินไป?”
เจิ้งฮุ่ยซินกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “คุณกล้าพูดว่าสามีฉันด่วนตัดสินได้ยังไง?!”
หลินซิงเหยาตอบเสียงเรียบว่า “ฉันพูดผิดตรงไหน? ท่านดยุกตัดสินว่าท่านหญิงไม่ชอบหมาป่า เพียงเพราะนักษัตรกับความชอบขององค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ ฉันตั้งข้อสงสัย คุณคิดว่าไม่ถูกต้อง จะไปถามฝ่าบาทของพวกคุณก็ได้ แต่คุณกลับไม่ตรวจสอบให้แน่ชัด ทั้งยังไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นอธิบาย แล้วก็ตัดสินไปเลย แบบนี้ไม่เรียกว่าด่วนตัดสินแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
เจิ้งฮุ่ยซินหัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าฝ่าบาทเป็นใคร ถึงจะไปถามเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้ตามใจ ยิ่งเรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ด้วยแล้ว?”
หลินซิงเหยาทำท่าราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “จริงด้วยสิ ฝ่าบาทไม่ใช่พนักงานบริการลูกค้า จะให้ตอบคำถามตามใจชอบก็คงไม่สะดวก ถ้าอย่างนั้นลองถามแฟรงก์ดูสิ เขาน่าจะรู้เหมือนกัน”
แฟรงก์เป็นหัวหน้าสำนักพระราชวังผู้ดูแลอยู่ข้างกายกษัตริย์แห่งประเทศจี พูดง่าย ๆ ก็คือมหาดเล็กใหญ่ที่ดูแลพระราชวังทั้งหมด เรื่องจุกจิกหลายอย่างของกษัตริย์ล้วนให้เขาจัดการแทน