「ฮูหยินจวิน กำไลวงนี้สืบทอดมาจากบรรพบุรุษใช่ไหมคะ?」
จวินเสวียนเย่รับคำว่า 「เป็นของประจำตระกูลที่คุณย่าทิ้งไว้ครับ」
「มิน่าถึงได้มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร」เจิ้งฮุ่ยซินแสดงท่าทีราวกับชื่นชอบมาก 「ฮูหยินจวิน ขอฉันยืมชมหน่อยได้ไหมคะ? พอกลับประเทศแล้ว ฉันจะได้สั่งทำแบบคล้าย ๆ กันบ้าง」
หลินซิงเหยาถอดกำไลทองส่งให้อีกฝ่ายดูอย่างไม่คิดมาก
ใครจะรู้ว่าเพียงเจิ้งฮุ่ยซินเหลือบมอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ดยุกหลัวเค่อถามอย่างไม่เข้าใจว่า 「มีอะไรหรือครับ?」
เจิ้งฮุ่ยซินเอียงกำไลทองเล็กน้อย ให้ดยุกหลัวเค่อมองเห็นลวดลายที่สลักอยู่ด้านในพอดี
ลวดลายนั้นเป็นหมาป่าตัวหนึ่ง กางเขี้ยวกางเล็บดูดุร้ายอย่างยิ่ง
สีหน้าของดยุกหลัวเค่อเผยความรังเกียจออกมา 「คุณชายจวิน ที่แท้ตราเผ่าของตระกูลคุณก็เป็นหมาป่านี่เอง」
ชาวประเทศจีถือม้าเป็นสัตว์มงคล ส่วนหมาป่าเป็นศัตรูตามธรรมชาติของม้า ชาวประเทศจีจึงรังเกียจมันอย่างไม่ต้องสงสัย
เพื่อขัดขวางไม่ให้ตระกูลจวินได้คำสั่งซื้อทางธุรกิจจากประเทศจี เจิ้งฮุ่ยซินจึงจงใจให้พี่สาว เจิ้งฮุ่ยหลาน นำของหมั้นที่ใช้กันในอดีตมา แล้วสลักลายหมาป่าลงไป
โดยทั่วไป ลวดลายที่สลักอยู่บนของสืบทอดประจำตระกูลเช่นนี้ ย่อมเป็นตราเผ่าของตระกูลเท่านั้น
ดังนั้น ต่อให้จวินเสวียนเย่อธิบายว่าลวดลายนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจวิน ดยุกหลัวเค่อก็ไม่มีทางเชื่อ กลับจะคิดว่าเขาไม่ซื่อตรงเพราะอยากได้คำสั่งซื้อเสียมากกว่า
ซ่งไป๋ซวี่เข้าใจเรื่องราวขึ้นมาในตอนนั้นพอดี จึงยิ้มแล้วพูดว่า 「ผมติดต่อกับตระกูลจวินมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยได้ยินเลยว่าตระกูลจวินมีตราเผ่าอะไร」