ดยุกหลัวเค่อยิ้มพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะ อย่าให้กระทบการค้าระหว่างสองประเทศของเราเลย”
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ว่าจะกับหลินซิงเหยาหรือจวินเสวียนเย่ เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีขอโทษแม้แต่น้อย แม้แต่รอยยิ้มก็ยังสุภาพแต่ห่างเหิน
จวินเสวียนเย่ไม่ค่อยพอใจนัก แต่เพราะเป็นเจ้าภาพ เขาจึงไม่อยากทำให้บรรยากาศเสียจนเกินไป ได้แต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
ในตอนนั้นเอง การแข่งม้าบนหน้าจอก็กำลังจะเริ่ม ม้าหลายสิบตัวในสนามต่างกระสับกระส่ายอยู่ที่เส้นปล่อยตัว
ทุกคนจึงหันความสนใจไปยังการแข่งขัน
เจิ้งฮุ่ยหลานรู้จากน้องสาวว่าดยุกหลัวเค่อเดิมพันม้าหมายเลข 3 ไว้ จึงตั้งใจเอาใจเขาและแกล้งพูดเสียงดังว่า “ฉันว่าหมายเลข 3 ดีมาก ตัวสูงใหญ่สง่างาม ต้องได้แชมป์แน่”
สมกับที่คาดไว้ พอได้ยินดังนั้น ดยุกหลัวเค่อก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาหลายส่วน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
จู่ ๆ เสียงจากคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้น “ฉันจำได้ว่าคุณดูม้าแม่นมาก คุณคิดว่าตัวไหนจะชนะ”
คนที่ถามหลินซิงเหยาคือจู้เสี่ยวเหวิน เธอเป็นคนเสียงดังมาแต่เกิด พอเอ่ยปากก็เรียกความสนใจจากคนรอบข้างได้ทันที
ซ่งไป๋ซวี่ถามเธอว่า “เสี่ยวเหวิน ฉันก็ศึกษาม้ามาเหมือนกัน ทำไมไม่ถามความเห็นฉันบ้างล่ะ”
จู้เสี่ยวเหวินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ความเห็นของคุณไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”
ซ่งไป๋ซวี่ “……”
เขาลืมไปเสียสนิทว่า จู้เสี่ยวเหวินคนนี้ นอกจากจะติดตามเขาในฐานะบอดี้การ์ดแล้ว ก็ไม่เคยอยากพูดกับเขาเกินครึ่งประโยคเลยสักครั้ง