หลินซิงเหยากล่าวอย่างไม่ยอมปล่อยคนที่เสียเปรียบให้รอดตัวไปง่าย ๆ ว่า “คุณหนูหวัง พวกเรายังเหลือเดิมพันอีกขั้นที่ยังไม่ได้ทำเลยนะ จะไปได้ยังไง?”
ฟางหยวนหยวนรีบออกมาปกป้อง “เธออย่าทำเกินไปนักสิ! เยว่เยว่เสียใจขนาดนี้แล้ว เธอยังจะรังแกเธออีก ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันร้ายกาจจริง ๆ!”
หลินซิงเหยาหัวเราะ “ทำไม พวกเธอรังแกคนอื่นได้ แต่คนอื่นรังแกพวกเธอบ้างไม่ได้หรือไง? วันนี้ฉันจะรังแกแล้ว มีปัญหาไหม?”
“เธอ!” หวังซินเยว่แค้นจนแทบกระอักเลือด แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้ จึงหันไปพูดกับฮูหยินจวินอีกครั้งว่า “งานเลี้ยงวันนี้มีทั้งคนดังในวงการบันเทิงและสื่อมวลชนมารวมตัวกัน คุณยังจะบังคับให้ฉันเต้นเปลื้องผ้า แบบนี้มันไม่เหมาะสมเกินไปนะคะ”
หลินซิงเหยาหัวเราะเยาะ “เธอเป็นคนเสนอเองไม่ใช่เหรอว่าคนแพ้ต้องเต้นเปลื้องผ้า ตอนนี้ถึงรู้แล้วหรือว่าไม่เหมาะสม? ถ้าฉันแพ้ เธอจะคิดว่าเหมาะสมหรือไง? สองมาตรฐานขนาดนี้ ฉันล่ะยอมใจจริง ๆ”
“ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าคนอื่น เกี่ยวข้องกับเรื่องลามกอนาจารจริง ๆ ก็ไม่ค่อยเหมาะนัก งั้น...เปลี่ยนวิธีถอดก็แล้วกัน”
หลินซิงเหยาพูดพลางเงยหน้ามองเพดานห้องจัดเลี้ยง บนนั้นมีริ้วผ้าสีสันสดใสแขวนประดับอยู่
เธอกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วคว้าริ้วผ้าผืนหนึ่งลงมา ก่อนโยนให้หวังซินเยว่ “เอาผ้าผืนนี้ไปบังหน้า แล้วถอดอยู่หลังผ้านี่!”
สีหน้าหวังซินเยว่เปลี่ยนไปทันที
ส่วนพวกนักข่าวและสื่อที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อครู่ยังช่วยพูดแทนหวังซินเยว่อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับพากันถ่ายรูปอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจว่าความวุ่นวายจะยิ่งบานปลาย