“อย่าลืมสิว่าคุณมีเมียแล้ว!” ซ่งไป๋ซวี่โมโหขึ้นมาเหมือนกัน เขาคว้าคอเสื้อจวินเสวียนเย่กลับ “ถ้าคุณยังจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน ผมซ่งคนนี้ก็พร้อมลุยให้ถึงที่สุด!”
หวังซินเยว่สะอื้นกระซิกอยู่ข้าง ๆ “พี่เย่ พี่ซวี่ พวกพี่ต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตา จะลงไม้ลงมือกันเพราะเรื่องเล็กน้อยได้ยังไง? เรื่องทั้งหมดนี่เป็นเพราะนังผู้หญิงที่ชื่อหลินซิงเหยาก่อเรื่องแท้ ๆ!”
เดิมทีเธอตั้งใจโยนความผิดให้คนอื่น แต่ใครจะคิดว่าคำว่า “นังผู้หญิง” จะไปแตะเกล็ดต้องห้ามของจวินเสวียนเย่เข้า ดวงตาเขาเย็นเยียบลงทันที “คุณเรียกใครว่านังผู้หญิง?”
หวังซินเยว่สะดุ้งกับสายตาของเขา แต่ยังไม่รู้จักเจียมตัว ชี้ไปทางหลินซิงเหยาแล้วพูดว่า “ก็หมายถึงเธอนั่นแหละ คงเป็นนางแบบหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการ ไม่มีชื่อเสียงอะไร แล้วยังมาก่อเรื่องที่นี่อีก!”
หลินซิงเหยาเดินเข้ามา คว้าตัวคนละมือแล้วผลักออกแรง ๆ แยกชายสองคนที่กำลังเดือดดาลจนตาแดงก่ำออกจากกัน
เธอหันไปพูดกับซ่งไป๋ซวี่ก่อน “ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้งานเลี้ยงของคุณเสียบรรยากาศ ของที่เสียหายในงานให้คุณชายจวินชดใช้ก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นเขาจะคู่ควรกับคำเรียก ‘พี่เย่’ ได้ยังไงล่ะคะ?”
จากนั้นเธอก็หันไปหาจวินเสวียนเย่ “เรื่องที่คุณหวังพูดเมื่อกี้ แม้จะเติมแต่งจนผิดเพี้ยนไปหมด แต่เรื่องพนันเป็นความจริง ตอนนี้ฉันชนะแล้ว จะให้เธอทำตามข้อตกลง คุณมีปัญหาอะไรไหมคะ?”
หวังซินเยว่ทำหน้าเศร้าสร้อย น้ำตาคลอเบ้า “พี่เย่ ดูสิคะว่าเธออวดดีแค่ไหน! พี่อยู่ตรงนี้แท้ ๆ เธอยังรังแกฉันแบบนี้!”