ตอนนั้น หวังซินเยว่หยิบโทรศัพท์ออกมา พูดกับครอบครัวอย่างใจเย็นผิดปกติว่า “จวินเสวียนเย่เสียสติไปแล้ว พวกคุณรีบช่วยฉันขอยกเลิกการหมั้นเถอะ ฉันไม่อยากได้ผู้ชายป่วยทางจิตมาเป็นสามี”
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ตอนนั้นแม้จวินเสวียนเย่จะหมดสติ แต่ก็ไม่ได้ไร้สำนึกไปเสียทั้งหมด เขาได้ยินทุกอย่างชัดเจน
พอได้ฟังจวินเสวียนเย่เล่าเรื่องเหล่านี้อย่างสงบนิ่ง ความขุ่นเคืองในใจหลินซิงเหยาก็สลายไปจนหมด เหลือเพียงความสงสารจับใจ
“ตอนนั้นคุณเสียใจมากไหม?”
จวินเสวียนเย่าส่ายหน้า “ไม่หรอก เดิมทีก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันอยู่แล้ว เธอไม่มีทางส่งผลต่ออารมณ์ของผมได้หรอก”
จู่ ๆ หลินซิงเหยาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอมองจวินเสวียนเย่ด้วยแววตาคลางแคลง “หลังจากเธอกลับประเทศแล้วก็ยังติดต่อคุณไม่ใช่เหรอ? ทั้งไปหาถึงบริษัท ทั้งโทรศัพท์มานัดเจอ”
พอได้ยินเช่นนั้น จวินเสวียนเย่ถึงรู้ว่าเธอคงได้ยินอะไรบางอย่างมา จึงรีบอธิบาย “เธอโทรมานัดเจอผม แต่ผมปฏิเสธไปแล้ว”
“ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอโทรหาคุณ?”
“ลืมไปแล้ว จริง ๆ นะ พอวางสายผมก็ลืมเรื่องนั้นไปเลย ไม่ได้นึกถึงอีก ผมสาบานได้เลยว่า งานเลี้ยงวันนี้เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ผมเจอเธอ”
ตอนนี้หลินซิงเหยาหายโกรธแล้ว แต่ปากยังพูดว่า “ถึงจะมีอะไรกันก็ไม่เป็นไร ฉันไม่สนใจหรอก”
จวินเสวียนเย่เห็นท่าทีปากไม่ตรงกับใจของเธอแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “ได้ คุณไม่สนใจ เมื่อกี้ในงานเลี้ยงก็ไม่ได้หึงด้วย!”
ทั้งสองคืนดีกันเช่นนี้เอง
ทันทีที่กลับถึงตระกูลจวิน จวินอวี่เฟยก็วิ่งออกมาตะโกนเสียงดัง “พี่สะใภ้รอง ฉันได้ยินว่าหวังซินเยว่ก็ไปงานเลี้ยงนั้นด้วย! ยัยนั่นน่ะดอกบัวขาวชัด ๆ เก่งแต่เสแสร้งที่สุด พี่ต้องงัดฝีมือออกมาจัดการให้เธออยู่หมัดนะ... พี่รอง ทำไมพี่ก็อยู่ด้วยล่ะ?”