จวบจนซ่งไป๋ซวี่หายลับไปจากเขตคฤหาสน์ตระกูลจวิน จวินเสวียนเย่จึงค่อยคลายความระแวดระวังลง
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ลืมหันไปบอกหลินซิงเหยา “หมอนั่นร้ายเงียบจะตาย คุณต้องระวังเขาไว้หน่อย”
หลินซิงเหยาหลุดหัวเราะ “คุณกำลังหึงอยู่หรือเปล่า?”
จวินเสวียนเย่เชิดหน้าเอ่ย “เปล่าสักหน่อย อย่าพูดมั่ว! ผมแค่ไม่ถูกชะตาเขาเฉย ๆ”
หลินซิงเหยาส่งเสียงฮึ “ยอมรับสักหน่อยจะตายหรือไง? จะตายไหม? จะตายไหม?”
จวินเสวียนเย่ตัดบท “ไปกินข้าวกันเถอะ เข้าไปข้างใน”
หลินซิงเหยาจงใจแกว่งบัตรเชิญที่ซ่งไป๋ซวี่ให้มาตรงหน้าเขา “ในเมื่อคุณไม่หึง งั้นฉันไปงานนะ?”
จวินเสวียนเย่ตอบ “อยากไปก็ไป ผมไม่ถึงกับจำกัดอิสรภาพของคุณหรอก”
หลินซิงเหยาไม่ค่อยสนใจงานเลี้ยงทั่วไปนัก
แต่งานนี้เป็นงานฉลองปิดกล้องหมอดีแห่งชาติ แถมยังมีการฉายตัวอย่างภาพยนตร์ เธอจึงอดตั้งตารอไม่ได้
ก่อนหน้านี้ตอนภาพยนตร์สามเรื่องที่เธอได้รับรางวัลโอคาออกฉาย แม้จะได้รับคำเชิญมากมาย แต่ช่วงนั้นเธอกำลังปฏิบัติภารกิจ จึงไม่มีโอกาสแม้แต่จะไปดูตอนหนังเข้าฉาย พอนึกถึงแล้วก็ยังเสียดายอยู่ไม่น้อย
หลินซิงเหยากะพริบตาคู่สวย “งั้นฉันไปนะ?”
จวินเสวียนเย่ทำหน้าขรึม “ไปสิ”
หลินซิงเหยายิ้มถามอีก “คุณไปด้วยไหม?”
“ซ่งไป๋ซวี่เป็นคนจัด ผมไม่ไป!”
“ไปเถอะน่า ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
“บอกว่าไม่ไปก็คือไม่ไป!”
……
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลินซิงเหยานั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวที่มุ่งหน้าไปงานเลี้ยง เธอหันไปถามชายหนุ่มข้างกายที่แต่งตัวหล่อเหลาเป็นพิเศษ “ตอนนั้นคุณบอกว่าจะไม่มายังไงล่ะ?”