หลินซิงเหยาไม่ได้โกรธอะไร ตอบกลับไปว่า “ขอบคุณค่ะ ถ้าเปิดร้านได้จริง ๆ วันหลังฉันจะติดตั้งเครื่องปิดกั้นสัญญาณไว้ในร้าน จะได้ไม่ให้โทรศัพท์กลายเป็นก้างขวางคอ”
คำพูดนั้นทำให้คู่รักหนุ่มสาวหัวเราะออกมาพร้อมกัน ฝ่ายชายเองก็เขินจนไม่กล้าเล่นโทรศัพท์ต่อ หันไปสนใจแฟนสาวอย่างตั้งใจ
หลังรับประทานอาหารเสร็จ จวินเสวียนเย่ก็กลับบริษัทไปประชุม
ส่วนหลินซิงเหยากลับไปโรงพยาบาลเพื่อรับอู่ตงซวี่
ทางผู้อำนวยการหลี่ดำเนินขั้นตอนต่าง ๆ เสร็จแล้ว และส่งแบบสำหรับสั่งทำขาเทียมไปยังโรงงานดับเบิลยู
ปกติการสั่งทำแบบนี้ต้องใช้เวลานาน แต่เพราะจวินเสวียนเย่กำชับเป็นพิเศษ ไม่กี่วันก็ทำเสร็จและส่งทางอากาศมาให้ทันที
อู่ตงซวี่ปรับตัวได้ดี หลังฝึกฟื้นฟูร่างกายระยะสั้น เขาก็ใช้งานขาเทียมได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
เมื่อสวมกางเกงปกปิดไว้ คนภายนอกก็แทบดูไม่ออกว่าขาของเขามีปัญหาอะไร หนุ่มหล่อรูปร่างสูงโปร่งและดูมีชีวิตชีวาเดินไปตามถนน ย่อมเรียกสายตาหวาน ๆ จากสาวน้อยได้ไม่น้อย
เรื่องงาน หลินซิงเหยาจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว เขาได้เข้าหน่วยรบพิเศษเก็บกู้ระเบิดโดยตรง ผ่านช่องทางพิเศษในฐานะทหารปลดประจำการ แน่นอนว่าเขาคงไม่เหมาะจะพักอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลจวินอีกต่อไป
ก่อนจากกัน อู่ตงซวี่อดกลั้นไม่ไหว ยืนตัวตรงแล้วทำความเคารพหลินซิงเหยาอย่างถูกต้องตามระเบียบ “หัวหน้าครับ ผมไปก่อนนะครับ ดูแลตัวเองด้วย!”
หลินซิงเหยาตบไหล่เขาเบา ๆ กำชับว่า “นายก็ต้องดูแลตัวเองเหมือนกัน ทำทุกอย่างให้เต็มที่ก็พอ อย่าฝืนเด็ดขาด”