หลินซิงเหยาจงใจหยอกว่า “ก็เห็น ๆ อยู่ว่าต่างฝ่ายต่างดึงดูดกัน อย่าเอาฉันไปเป็นข้ออ้างสิ”
จวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่จ้องตากัน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปคนละทางอย่างขุ่นเคือง
จังหวะนั้นเอง ซ่งไป๋ซวี่เห็นพนักงานคนหนึ่งหลบอยู่หลังเสาไกล ๆ ไม่รู้กำลังทำอะไร เขารีบเรียกบอดีการ์ดไปตรวจดู
จวินเสวียนเย่ถาม “มีอะไรเหรอ?”
ซ่งไป๋ซวี่ตอบ “ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ฉันรู้สึกเหมือนมีคนตามอยู่ตลอด”
จวินเสวียนเย่จึงเหน็บแนมว่า “ไปแย่งแฟนพนักงานคนนั้นมาหรือเปล่า ถึงได้โดนตามมาแก้แค้น?”
“จวินเสวียนเย่ อย่าทำลายภาพลักษณ์ฉันสิ!” เขาเหลือบมองหลินซิงเหยาแล้วพยายามอธิบาย “หลายเดือนมานี้ฉันทุ่มเทให้กับงานอย่างเดียวจริง ๆ ไม่ได้ไปยุ่งกับผู้หญิงที่ไหนเลย อีกอย่าง...”
เขายิ้ม “ได้เห็นแสงเจิดจ้าของดวงตะวันแล้ว จะยังมองดาวดวงเล็ก ๆ ที่ไร้ประกายติดตาได้ยังไง?”
จวินเสวียนเย่โมโห “พูดดี ๆ ไม่เป็นก็หุบปากไป!”
ตอนนั้นเอง บอดีการ์ดของซ่งไป๋ซวี่กลับมารายงานว่า พนักงานคนนั้นแค่แว่นสกปรก เลยหลบอยู่หลังเสาเพื่อเช็ดแว่น ไม่ได้มีเจตนาแอบมองอะไร
หลินซิงเหยาค่อนข้างระแวดระวังเรื่องนี้ “ซ่งไป๋ซวี่ นายหมายความว่ามีคนตามนายอยู่เหรอ? ปกติมีบอดีการ์ดตั้งเยอะแยะ ยังจับตัวไม่ได้อีกหรือไง?”
ซ่งไป๋ซวี่ตอบ “อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้วิธีรับมือการสืบสวน รู้จักหลบกล้องวงจรปิด แถมเวลาสะกดรอยก็เตรียมทางหนีทีไล่ไว้ด้วย จับตัวยากมาก”
หลินซิงเหยาครุ่นคิดก่อนถาม “แล้วมือสังหารที่เคยไล่ฆ่านายครั้งก่อนล่ะ หลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง? ทำไมถึงตามฆ่านาย?”