จวินเสวียนเย่จงใจจับมือหลินซิงเหยา แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของซ่งไป๋ซวี่ ก่อนจะนั่งลงเองโดยไม่รอให้ใครเชิญ
ซ่งไป๋ซวี่เห็นท่าทางของเขาก็ยิ่งโมโห หันไปถามหลินซิงเหยาว่า “เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าเขาจะไม่มา?”
หลินซิงเหยาก็จนใจเหมือนกัน ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะให้จวินเสวียนเย่มาด้วย ที่สำคัญคือกลัวว่าจะเกิดอันตราย
แต่จวินเสวียนเย่กลับกลัวว่าเธอจะเป็นอันตรายมากกว่า ยืนกรานไม่ยอมให้หลินซิงเหยาไป สุดท้ายเธอเกลี้ยกล่อมจนเขาจนปัญญา เขาถึงยอมถอยให้หนึ่งก้าว บอกว่าไปได้ แต่ต้องให้เขาไปด้วย
หลินซิงเหยาคิดว่าตัวเองวางแผนไว้เกือบพร้อมแล้ว หากระมัดระวังให้มาก ความเสี่ยงก็น่าจะอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ จึงยอมให้จวินเสวียนเย่ไปด้วย
พอเห็นสีหน้าของซ่งไป๋ซวี่ในตอนนี้ จวินเสวียนเย่ก็อดสะใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ พูดอย่างลำพองว่า “อะไร นายคิดไปเองอีกแล้วหรือไงว่าภรรยาฉันนัดเดตกับนายตามลำพัง? เป็นไปได้เหรอ สมองอยู่ไหน?”
ซ่งไป๋ซวี่ “……”
หลินซิงเหยาหันไปมองจู้เสี่ยวเหวิน “ไปเฝ้าหน้าประตู”
จากนั้นเธอถึงเล่าเรื่องคุณเอ็กซ์ให้ซ่งไป๋ซวี่ฟัง คร่าว ๆ ก็คล้ายกับที่เล่าให้จวินเสวียนเย่ฟัง
ตอนแรกซ่งไป๋ซวี่ทำหน้าเหี่ยวเฉาราวกับอกหัก พอได้ยินว่าตัวเองถูกนักฆ่าหมายหัว แถมคราวนี้ยังเป็นนักฆ่าชื่อดังระดับโลกที่เชี่ยวชาญการยิงเจาะหัวเป็นที่สุด เขาก็ไม่เอาด้วยทันที
“เสี่ยวเหวิน ไป ๆ กลับบ้านกัน!”
หลินซิงเหยาก้าวไปขวางทางซ่งไป๋ซวี่ “นายไม่ยอมให้ความร่วมมือจริง ๆ เหรอ?”